برسند ، به نعمت و نعيم خدا مىرسند ؛ و رحمت الهيّه آنان را در زير پوشش خود خواهد گرفت .
و مثل اينكه در مقابل مؤمنان و كافران يك چيز بيشتر نيست و فقط اختلاف ، در ناحيهء ادراك آنهاست ؛ همچنانكه در دنيا نيز اينچنين بودهاند .
و آن چيز واحد ، همان راهى است كه بسوى خدا مىپيمايند ؛ ليكن مؤمنان اين راه را در دنيا به راه راست كه همان صراط مستقيم است مىپيمايند ، و غير مؤمنان از راه بيراه مىگردند و طريق انحراف مىپيمايند . و از همين جهت است كه خداوند سبحانه ، قبل از آيهء أعراف مىفرمايد :
وَ نادى أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ * الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ كافِرُونَ .
« 1 »
پس سبيل إلى الله ( يعنى راه بسوى خدا ) واحد است و يكى بيش نيست ؛ و آن براى خداست و بسوى خداست . سالك بسوى خدا آن راه را به استقامت و راستى مىپيمايد ؛ و غير سالك إلى الله آن را كج مىكند و بطور انحراف و اعوجاج طىّ مىنمايد . و اين معنى بطور تصريح و اشاره در قرآن كريم مكرّراً وارد شده است :
هامش
( 1 ) آيهء 44 و 45 ، از سورهء 7 : الاعراف : « همنشينان بهشتى به همنشينان جهنّمى ندا در مىدهند كه : آنچه را پروردگار ما بما وعده فرمود ، آن را حقّ و استوار يافتيم ؛ پس آيا شما هم آنچه را پروردگارتان بشما وعده داد ، حقّ و استوار يافتيد ؟ در پاسخ مىگويند : آرى ! پس از آن ، اعلام كنندهاى در ميان آنان اعلام مىكند كه : دورباش و لعنت خدا بر ستمكاران است ؛ آن كسانى كه از راه خدا مردم را باز مىدارند ، و آن راه را كج و منحرف مىجويند ؛ و ايشان البتّه آن كسانى هستند كه به آخرت كافرند . »