وَ الَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ وَ الَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ - إِنَّ عَذابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ - وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ - إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ - فَمَنِ ابْتَغى وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ - وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ - وَ الَّذِينَ هُمْ بِشَهاداتِهِمْ قائِمُونَ - وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ أُولئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ - فَما لِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ - أَ يَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ - كَلَّا
« 1 » اين آيات مباركات نيز بحسب ظاهر مىخواهند همان مطلب را برسانند كه خلقت و آفرينش اوّليّهء انسان هلوعيّت است كه همان بىصبرى و بىثباتى و - شتابزدگى و بىقرارى باشد ؛ كه لازمهاش در مواردى كه به او عنايتى بشود و مالى بدست آورد و يا صاحب قدرت و اعتبارى گردد منوعيّت است كه همه را براى خود برداشته و از اعطاء به ديگران امساك مىورزد ؛ و در مواردى كه به او شرّى برسد ، و مصيبتى وارد گردد ؛ و يا مالى از دست بدهد جزوعيّت است كه ناله و غوغا سر مىدهد و فريادش بلند مىگردد .
و فقط نمازگزاران هستند كه از اين قاعده كلّيّه و خلقت اوّليّهء انسان استثناء شدهاند .
هامش
( 1 ) آيات 19 تا 39 از سورهء 70 معارج : بدرستى كه انسان بىصبر و ثبات و بىتحمّل و حريص آفريده شده است ؛ زمانى كه به او بدى و شرّى اصابت كند ؛ سخت جزعكننده و فرياد برآورنده است ؛ و زمانى كه به او خوبى و خيرى برسد ، بشدّت منعكننده و بازدارنده است ؛ مگر نمازگزاران : آنان كه در نماز خود بطور پيوسته دوام دارند ؛ و آنان كه در اموال خود حقّى براى فقير سائل و فقير محروم معيّن مىكنند ؛ و آنان كه بروز پاداش و جزا تصديق دارند ؛ و آنان كه از عذاب پروردگارشان در بيم و ترس هستند ؛ چون كسى از عذاب پروردگارش مأمون نخواهد بود ؛ و آنان كه آلات تناسل خود را از آميزش با ديگران محفوظ و مصون نگاه مىدارند ، مگر براى جفتهايشان و يا براى كنيزهائى را كه مالك شدهاند ، كه در اين صورت با آميزش با آنها مورد ملامت قرار نمىگيرند ؛ و كسانى كه غير از اين دو صورت در جستجوى آميزشى باشند آنان حقّا از متجاوزان و متعدّيان هستند ؛ و آنان كه رعايت حقوق امانت و عهد خود را مىنمايند ؛ و آنان كه به شهادتهاى خود ، استوار و بر آن قيام دارند ؛ و آنان كه بر نمازهاى خود محافظت مىكنند ؛ اين گروه هستند كه در بهشتها منعّم و مكرّم بوده و با اعزاز و گراميداشت سكونت دارند .
پس بچه سبب و بچه علّت ، افرادى كه كافرند ، گرد تو جمع مىشوند و دوروبر تو مىگردند و چشمهاى خود را به تو مىدوزند ؟ و از طرف راست و چپ پيش مىآيند و اشاره مىكنند ؟
آيا هريك از افراد آنها چنين طمع خامى در سر مىپرورد كه در بهشت نعيم داخل گردد ؟ نه ابدا چنين نخواهد بود .