زيرا كه شفاعت اختصاص به اهل معاصى دارد ؛ آن هم معاصى كبيره ؛ چون كسى كه از كبائر اجتناب كند ؛ نفس اين اجتناب ، خود به خود مكفّر از معاصى صغيره اوست ؛ و در اين صورت ديگر گناهى نيست تا به شفاعت از بين برود .
إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ .
« 1 » ( اگر شما از چيزهاى بزرگى كه از آن نهى شدهايد اجتناب ورزيد ! ما سيئات شما را ناديده مىگيريم و از آن چشم مىپوشيم ! )
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ .
« 2 » ( آن كسانى كه احسان مىكنند كسانى هستند كه از گناهان كبيره و افعال شنيعه اجتناب مىورزند ؛ مگر از گناهان و خطاهاى كوچك ) كه وارد شده است دلالت بر مغفرت خطاياى كوچك و معاصى صغيره ، خود به خود در صورت اجتناب از كبائر دارد .
و رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرموده است : ادّخرت شفاعتى لأهل الكبائر من امّتى فأمّا المحسنون فما عليهم من سبيل . « 3 » ( من شفاعت خودم را در ميان امّت خودم براى اهل معاصى كبيره ذخيره نمودهام ؛ و امّا محسنان بر آنها گرفتگى و تنگى نيست تا نيازمند به شفاعت بوده باشند ) و حضرت رضا عليه السّلام در روايات متعدّدى كه وارد شده است فرمودهاند :
و لا يشفعون إلّا لمن ارتضى دينه ( فرشتگان شفاعت نمىكنند مگر براى آن كسانى كه دين آنان مورد پسند باشد . ) و مراد از دين همان اعتقاد به توحيد و نفى شرك است ؛ ولى كسى كه گناه كبيره انجام دهد و توبه نكند حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام فرمودهاند كه مرضىّ الدّين : دينش پسنديده نيست . « 4 »
هامش
( 1 ) آيه 30 از سورهء 4 نساء
( 2 ) آيه 32 از سورهء 53 و النجم
( 3 ) الميزان ج 1 ص 177 از امالى صدوق و درج 14 ص 308 از عيون اخبار الرضا بلفظ انما شفاعتى نقل كرده است .
( 4 ) علّامهء طباطبائى قدّس الله تربته راجع به مشفوع لهم يعنى افرادى كه دربارهء آنها شفاعت مىشود در جلد اوّل تفسير الميزان ص 171 ببعد بحث كردهاند ؛ و نيز در جلد چهاردهم در آيهء 28 از سورهء انبياء بحث نموده و روايات وارده را از كتب شيعه و از تفسير الدّرّ المنثور روايت كردهاند .