مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 59

بسيار بدون يقين » . « 1 » و از براى صاحب يقين علاماتى چند است : اول ، آن‌كه در امور خود به غير پروردگار التفات نكند و مقاصد خود را از غير او نجويد و در هيچ امرى خود و ديگران را منشأ اثر نداند ؛ بلكه همه‌ى امور را مستند به ذات مقدّس او و همه‌ى احوال را منسوب به وجود اقدس او داند و چنان داند كه آن چه مقدّر است به او خواهد رسيد . « 2 » و در اين هنگام در نظر او تفاوتى نخواهد بود ميانه فقر و ثروت ، و مرض و صحّت ، و ذلّت و عزّت و امثال اين‌ها ؛ زيرا كه در اين احوال ، چشم از وسايط پوشيده و منبع همهء احوال را از يك سرچشمه مىبيند و آن را از حكيم مطلق و خيّر محض مىداند . دوم ، آن كه در همه‌ى اوقات و حالات در نهايت ذلّت و انكسار ، در خدمت پروردگار بوده ، روز و شب مشغول به جاآوردن خدمت او باشد . و پيوسته خود را در پيشگاه شهود حضرت حق حاضر و او را به همه‌ى افعال و اعمال خود ناظر داند . سيّم ، آن كه مستجاب الدّعوات ، بلكه صاحب كرامات باشد . زيرا هر قدر كه يقين ، انسان زياد مىشود جنبهء تجرّد « 3 » او غالب مىگردد . به اين سبب قوّه‌ى تصرّف در جميع موادّ كاينات كه از شأن مجرّدات است ، به جهت او حاصل مىشود . و از براى يقين سه مرتبه است : علم اليقين ، و عين اليقين ، و حقّ اليقين . « 4 » و تفصيل اين مراتب را