باب دومدر تفصيل اخلاق حسنه و رذيلهو فوايد و مفاسد آنها ، و كيفيّت كسب اخلاق حسنهو معالجهى اوصاف ذميمه ، و مشتمل است بر پنج مقام
مقام اول : [ عدالت
] در بيان آن چيزى كه متعلّق است به قوّهى عاملهى وهميّه كه عدالت به معنى اعم باشد ؛ يعنى ميانه روى در جميع امور .
بدان كه عدالت ، افضل فضايل و اشرف كمالات است ؛ زيرا كه عدالت ملكهاى است حاصل در نفس انسان كه به سبب آن قادر مىشود بر تعديل جميع صفات و اعمال . و جميع اخلاق فاضله مترتّب بر عدالت مىشود ؛ و عدالت بر سه قسم است :
اول ، آن كه ميان بندگان و خالق ايشان مىباشد . و آن ، كسب معرفت و تحصيل محبّت و سعى در به جا آوردن فرمان خدا در اطاعت پيغمبران و انقياد احكام شريعت و امتثال آداب دين و ملّت است .
دوم ، عدالتى است كه در ميان مردم مىباشد ، كه ادا كردن حقوق و ردّ امانات و انصاف دادن در معاملات و تعظيم بزرگان و احترام پيران و فريادرسى مظلومان و دستگيرى ضعيفان و نحو اينها [ است ] .
سوم ، عدالتى است كه ميان زندهها و اموات ذوى الحقوق ايشان مىباشد ؛ مثل ادا