و در دعاى عرفه منسوب به حضرت سيد الشّهدا - ارواحنا له الفدا - است كه : « خداوندا تويى كه خانهى دل دوستانت را از غير پرداختى و آن را از اغيار بيگانه خالى ساختى تا به جز دوستى تو در آن جا نباشد و رو به غير تو نياورند و به جز تو را نشناسند » . « 2 » و در مناجات نهم سجّاديه است كه : « اى خداى من ! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد ، پس غير تو را دوست گرفت . و كيست كه به عزّت تو انس گرفت كه روى به ديگران آورد » . « 3 »
و فرمود : « چون دوست خدا دست به مناجات بردارد ملايكهى ملكوت به او مباهات مىكنند و به ديدن او افتخار مىنمايند ، بلاد خدا به او معمور و خرّم و بندگان خدا به كرامت او نزد خدا مكرّم اند . اگر خدا را به او قسم دهند و سؤال كنند عطا مىكند و به واسطهى او از ايشان دفع بلا مىنمايد و اگر مردمان قدر او را در نزد خدا بدانند به خاك قدم او به خدا تقرّب مىجويند » . « 1 » و آن چه در خصوص محبّت از ادعيه و اخبار رسيده زياده از آن است كه در حيّز تحرير آيد . و بدان كه طريق تحصيل و محبّت خدا به دو چيز است :