] صفت بيستم ، محبّت ثنا و مدحت و كراهت از مذمّت است . و آن نتيجه‌ى حبّ و جاه و از مهلكات است ؛ زيرا كه چنين كس پيوسته طالب رضاى مردم است . و گفتار و كردار خود را بر وفق خواهش و ميل ايشان به عمل مىآورد ، به سبب رجاء مدح و ترس از ذم . و مطلقاً ملاحظه‌ى رضاى خالق ، منظور او نيست . پس بسا باشد كه واجبات را ترك كند و محرّمات را به عمل آورد و در امر به معروف و نهى از منكر مسامحه نمايد و از حقّ و انصاف تعدّى كند و شبهه‌اى نيست كه جميع اين‌ها باعث هلاكت است . و روايت شده كه : « روزى مردى مدح ديگرى را در خدمت حضرت رسول صلى الله عليه و آله كرد . آن حضرت فرمود كه : اگر آن كسى را كه مدح كردى حاضر بود و به مدح تو راضى مىبود و به اين حالت مىمرد داخل آتش مىشد » . « 2 » و وارد شده كه : « خاك بيفشانند به صورت كسانى كه مدح كنند مردم را در حضورشان » . « 3 » و از براى صاحب اين صفت چند مرتبه است . اول ، آن كه چنان طالب مدح باشد كه اسباب آن را ، ولو ارتكاب محرّمات باشد ، به عمل آورد . دوم ، آن كه طالب مدح باشد ، امّا نه آن كه محرّمات را به جهت آن به عمل آورد ، بلكه به مباحات هر قدر كه حاصل شود اكتفا كند . سوم ، آن كه طالب مدح نباشد ؛ لكن اگر كسى او را مدح كرد نشاطى در او پيدا شود .