صفت اول ، محبّت دنياى دنيّه است كه سَرِ هر خطاست . بدان كه دنيا در حقّ بندگان عبارت است از آن چه پيش از مردن از براى بنده در آن حظّى و بهره‌اى و غرضى و لذّتى مىباشد و آن چه را آدمى در اين عالم ميل به آن دارد بر دو قسم است : اول : يكى آن كه فايده آن بعد از مردن به او برسد و غرض از تحصيل آن اثر و ثمره‌ى اخروى است ؛ مثل علم نافع و عمل صالح كه صاحب آن ، به آن ملتذ مىشود . و اين اگر چه از دنياست ، و لكن دنياى مذموم نيست و آن را از دنيا شمردند ؛ به جهت آن است كه در آن جا حاصل مىشود ، و از اين جهت ، حضرت رسول صلى الله عليه و آله نماز را از دنيا شمردند و فرمودند : « حُبِّبَ الَىَّ مِن دُنياكُم ثَلاثُ : الطّيبُ ، و النِّساء ، و قُرّةُ عَينى فِى الصّلوةِ » « 1 » و همچنين از دنيا حساب نمىشود تحصيل آن قدرى كه در بقاى حيات و معاش عيال و حفظ آبرو ضرور است ؛ بلكه آن از اعمال صالحه است . و مروى است كه « عبادت هفتاد جزء است ، افضل آن‌ها طلب روزى حلال است » . « 2 » و نيز مروى است كه : « از ما نيست كسى كه دنيا را به جهت آخرت ترك كند يا آخرت را به جهت دنيا