حيوان ، درك ملايم مىكند ، تا بسوى آن حركت كند ، پس حركت « غايت » ادراك است و غايت بحسب طبع مقدّم بر ذى الغاية مىباشد ازاينرو ، حركت طبعا مقدّم بر ادراك مىباشد ، ولى او بدون اينكه بعدا اين احتمال را ابطال كند بلافاصله مىگويد : « حق آن است كه هيچيك از « ادراك » و « تحريك » را تقدّمى بر ديگرى نيست » .
و حال آنكه لازم بود كه اين اظهار عقيدهء او ، پس از ابطال آن احتمال ذكر مىشد . و يا اين ادّعا را كه : « ادراك و تحريك ، متساوى در رتبهاند و هيچيك بحسب طبع تقدّمى بر ديگرى ندارد » .
با ذكر دليل يا با توضيحى گرچه مختصر ، بيان مىنمود ، تا موجب تقويت اعتقاد او و تضعيف احتمال مخالف مىگرديد .
بررسى و داورى در مسائل اختلافى ميان دو فيلسوف اسلامى خواجه نصير طوسى و امام فخر رازى ( فارسى ) — صفحة 105
مساهمون: سيد حسن حسنى
ص١٠٥