الوجوب أو النّدب » . و علّامه و بهشتى - رحمه « 1 » اللّه - فرمودهاند :
« لوجه الوجوب ، أو للوجوب ، أو لوجه النّدب ، او للنّدب » . و مقصود ظاهر و در مآل واحد « 2 » است به حسب ترديد « 3 » .
و در شرح قواعد جدّ اعلى داعى محقّق ثانى شيخ علىّ بن عبد العالى مشهور ب « مروّج المذهب » تحقيق وجه وجه را متوجّه شده « 4 » ، و / * الف / 255 / در كتاب عيون المسائل سند المحقّقين و سيّد المجتهدين ثالث المعلّمين جدّ ديگر داعى - قدّس سرّهما و زاد فى القدس فتوحهما - تبيين وجه و وجه وجه را در نيّت به اين وجه با بيان مفاد شرح قواعد مبيّن نمودهاند ، و عبارت عيون بعينه اين است : « قاعدة :
[ الف - 339 ] منطوق انّما الاعمال بالنيّات ، و انّما لكلّ امرى ما نوى ، يقتضى تميّز العمل عند المكلّف عن كلّ ما يشاركه فى جنسه أو فى فصله أو فى خواصّه او فى وجوهه و كيفيّاته أو فى غاياته ، فالنيّة المشخّصة تعتبر فى جميع العبادات اذا امكن فعلها على وجهين ، و يجب التّعرض لجميع مشخّصات العبادة و مميّزاتها عن ساير المشاركات ، فلا محالة يجب قصد الفعل ثمّ فصوله و وجوهه كالوجوب و وجهه أو النّدب و وجهه ؛ و كالأداء أو القضاء فى الصّلاة ، ثمّ غاياته كالرّفع و الاستباحة فى الطّهارة ، ثمّ غاية الغايات - اى الغاية الآخرة - و هى القربة » « 5 » .
و ساق كلامه الشّريف و تحقيقه المنيف الى أن قال : « فاذن تبيّن أنّه
هامش
( 1 ) . كذا
( 2 ) . ن : واحد
( 3 ) . م ، الف : - به حسب ترديد
( 4 ) . ن : + و
( 5 ) . عيون المسائل / 31 - 32