حاضرين آن مجلس گفتگو بلند و مجادله شديد شد ، آخر الامر حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - امر نمود به ايشان كه از پيش من بيرون رويد ، ايشان بيرون رفتند » « 1 » با وجود آن كه آنچه آن حضرت - صلّى اللّه عليه و آله - مىگفت وحى الهى بود به وحى الهى عمر هذيان گفت و شيعه تماما و موثّقين اهل سنّت مثل شهرستانى در كتاب ملل و نحل « 2 » و آمدى در كتاب ابكار الافكار نيز ، چنانچه مذكور شد اين مقدّسه را نقل نمودهاند ، پس چون قابل خلافت خواهد بود اين نحو كسى ؟ و هرگاه آن حضرت - صلّى اللّه عليه و آله - ايشان را امر به اخراج از بيت خود در حين حيات فرمود ادخال ايشان در حين ممات صورت ندارد .
و فى النّهاية الاثيريّة : « و فيه ايتونى بكتف و دواة أكتب لكم كتابا ، و الكتف : عظم عريض يكون فى اصل كتف الحيوان من النّاس و الدواب « 3 » . كانوا يكتبون فيه لقلّة القراطيس ، عندهم » « 4 » . و فيها ايضا : و فيه كنت نهيتكم عن زيارة القبور فزوروها ، و لا تقولوا « 5 » هجرا ، اى فحشا ، يقال : اهجر فى منطقه يهجر اهجارا اذا أفحش ، و كذلك اذا اكثر « 6 » الكلام فيما لا ينبغى ، و الاسم الهجر بالضمّ ، و هجر يهجر هجرا بالفتح اذا خلط فى كلامه ، و اذا « 7 » هذى . و منه الحديث : اذا طفتم بالبيت
هامش
( 1 ) . السبعة من السلف / 49 - 56 ، طبقات ج 2 / 36 ، مسند احمد ج 3 / 346 و صحيح بخارى ، غزوه خيبر ، ج 5 / 252 ، فرض الخمس ، ج 2 / 503 - 506
( 2 ) . الملل و النحل ج 1 / 3
( 3 ) . م : الدوات
( 4 ) . النهاية ج 4 / 150
( 5 ) . م : تقولا
( 6 ) . مصدر : كثر
( 7 ) . نسخهها : اراد