ملّت منى » « 1 » صريحا امامت علىّ بن ابى طالب - عليه السّلام - ثابت مىشود .
و نيز چون امر به مؤاخات در ميان صحابه فرمود و وانگذاشت در مؤاخات مگر علىّ بن ابى طالب - عليه السّلام - را ، گفت آن حضرت : يا رسول اللّه ! مؤاخات ما بين صحابه فرمودى به غير از من كه تنها ماندم ، پس آن سرور فرمود : « آيا راضى نيستى كه برادر من باشى و خليفه من بعد از من تو باشى » « 2 » و مؤاخات ميان خود و او فرمود .
و باز چون آن سرور تقدّم فرمود [ ب - 291 ] مر حضرت امير را به سوى اصحاب به اين نحو كه فرمود : « تسليم و سلام / * الف / 217 / كنيد بر على به امارت مؤمنين . » چنانچه گذشت .
و گفت در شأن آن حضرت كه تو سيّدى و امام متّقين و پيش رو [ ى ] جبهه و دست و پا [ ى ] منوّران با ميمنتى » « 3 » .
و به آنچه گفت در حقّ او كه « اين ولىّ هر مؤمن و مؤمنه است » « 4 » حقيقت حضرت امير در امامت ثابت است صريحا . و نصوص در اين مطالب موافق و مخالف بسيار نقل نمودهاند .
و علّامه - رحمه اللّه تعالى - در شرح خود گفته كه : مجموعش به
هامش
( 1 ) . « يا على انت اخى و وصيّى و خليفتى من بعدى و قاضى دينى » كشف الغمة ج 1 / 157 و احقاق الحق ج 4 / 192 ، 339 ، ج 6 / 581 ، ج 15 / 243 ، ج 17 / 76 و ج 21 / 599 .
( 2 ) . « اما ترضى يا على أن اكون اخاك » ، مستدرك الصحيحين ج 3 / 14 ، رياض النضرة ج 2 / 167 و كنز العمال ج 6 / 153 .
( 3 ) . بسنجيد با احقاق الحقّ ج 4 / 11 - 24 ، ج 5 / 69 ، ج 15 / 14 - 25 و . . .
( 4 ) . « انت ولى كلّ مؤمن و مؤمنة » احقاق الحق ج 4 / 79 و ج 5 / 35