است موافق اجماع شيعه .
مسألهء خامسه در اين است كه امام بعد از نبى - صلّى اللّه عليه و آله - بلا فصل علىّ بن ابى طالب است ، عليه السّلام
قال : : و هما مختصّان بعلىّ ، عليه السّلام . « 1 » يعنى : عصمت و نصّ ثابت شد كه مختصّ به على - عليه السّلام - است ، به جهت آن كه امّت قائل به اين دو امرند كه مذكور شد كه بعضى عصمت و نصّ را شرط نمىدانند و بعضى شرط مىدانند . و چون مبيّن شد بطلان قول اوّل كه عدم عصمت و نصّ باشد ، پس منحصر شد قول حقّ در كلام ثانى ؛ و هر كس به ثانى قائل است حضرت علىّ بن ابى طالب را امام و خليفهء [ ب - 290 ] بلافصل مىداند .
و صريح جهت اين مطلب است آنچه علّامه حلّى - رحمه اللّه - در كتاب منهاج الكرامه و جدّ داعى مير سيّد احمد - قدّس سرّه - در كتاب لطايف غيبى « 2 » و جمعى از علما نقل نمودهاند در آيهء شريفه كه در باب حضرت ابراهيم - عليه السّلام - شرف نزول يافت كه :
( إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي )
« 3 » كه در اين آيه حضرت حقّ - سبحانه و تعالى - حكم به امامت حضرت ابراهيم - عليه السّلام - نسبت به مردمان نمود ، و او استدعاء امامت جهت جميع ذرّيّه خود كرد .
خداى - تعالى - فرمود كه :
( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ )
« 4 » ، يعنى عهد امامت
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 367
( 2 ) . لطائف غيبيه / 652
( 3 ) . بقره / 124
( 4 ) . بقره / 124