اقتران دعوى به نبوّت ، و اين مختصّ نبى است . / * الف / 208 /
چهارم : آن است كه اگر جايز باشد اظهار معجزه از غير نبى باطل مىشود دلالتش بر صدق نبى ، از جهت آن كه از غير نبى آنچه دليل صدق نبوّت است حاصل مىشود .
جواب : آن است كه معجزه با دعوى نبوّت مختصّ نبيست فقط . به اين نحو ايراد نموده علّامه - رحمه اللّه - و فرق ميان رابع و ثالث در عدم امتياز و صدق و كذب بينهما ظاهر است .
خامس : آن كه اگر جايز باشد اظهار معجزه بر صادق غير نبى پس جايز خواهد بود بر هر صادقى ، « 1 » مثل آن كه كسى خبر به سيرى و گرسنگى خود بدهد و صادق باشد [ ب - 280 ] و معجزه بنمايد .
جواب : آن است كه ظهور معجزه از نبى كه مدّعى نبوّت باشد و از صالح ولى هرگاه به فعل آيد لازم نيست كه از هر صادقى متحقّق شود .
قال : : و معجزاته - صلّى اللّه عليه و آله - قبل البعثة تعطى الارهاص . « 2 » اختلاف نمودهاند در اينجا جمعى كه منع كرامات نمودهاند از غير نبى ، منع نمودهاند اظهار معجزه را به طريق ارهاص . و معنى ارهاص كه بنياد است سابق مذكور شد . ليكن باقى تجويز آن نمودهاند .
و استدلال مصنّف - رحمه اللّه - بر تجويز آن به وقوع معجزات رسول - صلّى اللّه عليه و آله - قبل از نبوّت ، چنانچه مذكور شده در اخبار مثل ظهور نور نبوّت در جبين « 3 » عبد اللّه و انشقاق ايوان كسرى و
هامش
( 1 ) . م : صادق
( 2 ) . كشف المراد / 352
( 3 ) . م : جنين