اكرام [ الف - 280 ] ايشان هرآينه جايز خواهد بود ظهور آن بر ايشان اگر چه بدون اطلاع احدى بر آن باشد ، چون مطلب سرور ايشان است « 1 » ، پس از كثرت آن معجزه از حد اعجاز بيرون مىرود .
جواب : آن است كه هرگاه جارى شود از دست انبيا و اوليا فقط نمىرسد به حدّى كه عادت شود و خارق عادت نباشد .
وجه دويم مانعين : آن كه اگر جايز باشد ظهور معجزه بر غير نبى - صلّى اللّه عليه و آله - لازم مىآيد كه مردم اقبال تمام به انبيا نكنند .
از جهت آن كه غير او نيز اين امور را مىتواند نمود و باعث خوارى و تنفّر از انبيا مىشود .
جواب : منع اين كلام است به اين سبب كه از انبيا ديگر نيز اين نحو امور متحقّق شده و باعث اهانت نبى بعد نگشته است ، چنانچه اهل سلوك و رياضت گاهى خبرى چند مىدهند كه او را از جملهء مغيبات مىگويند و باعث اين معنى نمىشود ، پس همچنين اگر معجزه از بعض صلحا ناشى شود منشأ اهانت نبى نيست .
ثالث دليل مانعين : احتجاج ابى هاشم است كه معجزه مخصّص نبى است . و تفسير نموده قاضى القضاة به اين كه معجزه دلالت بر تميّز نبى از غير آن مىكند ، و الّا همه در انسانيّت و لوازمش شريكند ، پس معجزه هرگاه باعث تميز نشود و غير نبى نيز تواند نمود تمايز بينهما حاصل نمىشود .
و جواب : آن است كه امتياز نبى حاصل مىشود به معجزه با
هامش
( 1 ) . كشف المراد : لانّ الغرض هو سرورهم