الّا ترجيح بلا مرجّح مىشود ، و نسبت به كرهء ارض اگر كسى ركود را بگيرد تمام مىشود بدون بحث و در اين ركود نمودهاند .
و علّامه عضدى در آيهء :
وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ
« 1 » گفتند كه : « صاحب كشاف فرق كرده ميان متعلّق نمودن « من مثله » به « فأتوا بسورة » . كائنة ، و در « فأتوا » كه متعلّق شود ضمير « مثله » مرجعه / « عند » / را گرفته و در سوره « ممّا نزلنا » ، و فرق معلوم نيست » « 2 » . با آنكه فرق بيّن است ؛ زيرا كه جواب آن كه فرق است ميان عدم قدرت بر اتيان .
عجب از علّامه عضدى و جدّ داعى كه ثالث المعلّمين - رحمه اللّه - عبارت علّامه را كه فرق را مشكل دانسته و استعلام از علماى عصر نموده نوشتهاند [ بد ] ون توجيه و جواب از جهت تعجّب و عدم توجّه به جواب جهت ظهور آن جواب است ؛ در مجمعى سؤال از اين شد ، ملّا محمد باقر هم بود ، داعى اين فرق را گفتند مرضى افتاد .
و از علامهء عضدى حيرت است كه است « 3 » با « من » فرق ندانسته باشد و علّامه باشد و اعتضاد در فضيلت داشته و در حلّ اين حيران بوده ، و جمع ديگر كه حلّ اين نمايند و علّامه نباشند ، از خوبى روزگار است و علامه به نحو ديگر است !
و حرف در اين است هرگاه
مِنْ مِثْلِهِ
متعلّق به
فَأْتُوا
باشد و
هامش
( 1 ) . بقره / 23
( 2 ) . الكشاف ج 1 / 241 : « من مثله ، متعلّق بسورة ، خصفة لها ، أى : بسورة كائنة من مثله ، و الضمير لما نزلنا أو لعبدنا . و يجوز ان يتعلّق بقوله : فأتوا و الضمير للعبده » .
( 3 ) . كذا : نسخه مبهم است