هر دو باقيماند ، و اگر نه تجلى ربوبيت كه پرورنده و دارنده است بودى از هستى هر دو اثرى نماندى ، و تجلى الوهيت محمّد را بود تا جملگى هستى او را بتاراج داد و بجاى وجود او وجود خود را اثبات فرمود :
« إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ »
و كمال اين سعادت هيچكس ديگر را از انبياء ميسر نشد .
و أما تجلي صفات هم بر دو نوعست : تجلي صفات جمال ، و تجلي صفات جلال ، و تجلي صفات جمال هم بر دو نوعست : صفات ذات ، و صفات فعلي ، و تجلي صفات ذاتي نيز بر دو نوعست : صفات نفسي ، و صفات معنوى .
نفسي آنست كه خبر مخبر از آن دلالت كند بر ذات باريتعالي نه بر معنى زياده بر ذات ، چنان كه موجودى و واحدى و قايم بذاتى پس اگر بصفت موجودى متجلي شود همچه جنيد گويد : ما في الوجود سوى اللّه و اگر بصفت واحدى متجلي شود همچو أبو يزيد گويد : سبحان اللّه ما اعظم شاني .
و معنوى آنست كه خبر مخبر از آن دلالت كند بر معاني زياده بر ذات حق همچو علم و قدرة و حياة و بقا و سمع و بصر و كلام و غير آن .
پس اگر بصفت علم متجلي شود حقايق علوم بيواسطه منكشف شود چون آدم را در وقت الزام ملائكه و اگر بصفت قدرت متجلي شود ، و در كاينات متصرف گردد همچو رسول كه بيك اشارت انگشت ماهرا به دو نيم كرد و بيك مشت خاك لشگريرا بهزيمت فرستاد :
« وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى »
و اگر بصفت حيات متجلي شود بكسوت حيات باقى ملبس گردد همچو خضر و اگر بصفت بقا متجلي شود انانيت انسانى برخيزد و صفات رباني ثابت گردد
« يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ »
و شيخ منصور درين بيت كه :
بيني و بينك اني بزاحمني ( ينازعني خ ) * فارفع بجودك اني ( اننى خ ) من البين
اين تجلي درخواست كرد اما صفات فعلي چون رازقي و خالقي و احيا و اماتت كه اگر بصفت رازقي متجلى شود به او خطاب كند كه
« وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا »
و اگر بصفت خالقى متجلى شود گويد :
« وَ إِذْ