و يعقوب بن اسحق كندى آورده است كه در وقت دعا كردن بايد كه سعدى در طالع باشد و سعدى ديگر در رابع .
و قومى ديگر گفتهاند بايد كه سعدى در عاشر و ديگرى در رابع و بايد كه آن هر دو سعد مشرقى باشند و از نحوس برى و محترق و راجع باشند .
و بعضى گفتهاند كه دعا اگر از براى آخرت كنند بايد كه ماه در خانهاى زهره باشد و متصل به مشترى و اگر از براى دنيا كنند بايد كه ماه در خانهاى مشترى باشد و متصل بزهره و اگر از براى طلب ضياع و عقار بود بايد كه متصل بزحل باشد و اگر از براى طلب علم كنند بايد كه بعطارد متصل باشد .
و بعضى گفتهاند هر وقت كه عطارد يا مريخ مقارن كف الخضيب باشد آنوقت اجابت بود .
أما پيش ائمه اسلام آنست كه بنده بايد در همه اوقات بذكر حق تعالى مشغول باشد .
أما در اوقاتى چند بيشتر حريص بايد بود همچو رجب بتخصيص در شب آدينه كه اول رجب افتد و روز پانزدهم او و روز بيستم او و در شعبان بتخصيص روز پانزدهم و شب او و در رمضان بتخصيص شب نوزدهم و بيست و يكم و بيست و سيم و بيست و هفتم و شب آخرين جمعه او و در ذو الحجة بتخصيص در دهه اول او و در محرم بتخصيص روز عاشورا و أيام البيض هر ماهى و روزهاى جمعه از هر ماهى و در وقت سحر دعا بهتر است از ساير اوقات چه حق تعالى فرمود و بالاسحارهم يستغفرون و در اخبار آمده است كه :
من اخلص لله اربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه و قال ابن عطا للدعاء اركان و اجنحة و اوقات و اسباب فاركانه حضور القلب و الرقة و التضرع و تعلق القلب بالله و قطعه عن الاسباب و اجنحته الصدق و اوقاته الاسحار و اسبابه الصلاة على النبى و آله
و همچنين در روز آدينه زمانيستكه از براى دعا بهترين اوقاتست و علما را در
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 572
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٥٧٢