فصل ششم در مكان و آنچه بدان سجده كنند
بدانكه هر مكانى طاهر مر نماز را شايد مگر مغصوب بودن به مذهب صادق عليه السّلام اگر مصلى بغصبيت آن عالم باشد نماز درست نباشد « 1 » و همچنين در جامه مغصوب و سجده بمذاهب اربعه بر زمين و هر چه از زمين برويد و هر چه پوشيدن آن مر مصلى را روا بود ، شايد به شرط طهارت و به مذهب صادق عليه السّلام بر چيزى كه آن را بر سبيل عادت پوشند يا خورند سجده نشايد پس احتياط آن باشد در مكان مغصوب نماز نگذارد و سجده بر ملبوسات و مأكولات نكند تا باتفاق درست باشد .
فصل هفتم در مفسدات نماز
بدانكه حدث و اكل و شرب و سخن گفتن در نماز اگر بعمد باشد و اگر بنسيان اگر اندك بود اگر بسيار نماز فاسد كند به مذهب ابو حنيفه و مالك و احمد اما به مذهب شافعى كلام اندك بنسيان موجب فساد نيست و انين و تاوّه و گريه بآواز از براى دنيا پيش مالك و ابو حنيفه و احمد مطلقا و پيش شافعى اگر گريه يا خنده يا تنحنح بر وجهى باشد كه از او دو حرف صادر شود مبطل باشد و قرائت قرآن و ذكر كه از براى تفهيم بود همچنين و پيش ابو حنيفه اگر از مصحف خوانند نماز فاسد شود و بفعلى فاحش هم چو وثبه يا لعبى و فعل بسيار و تطويل اعتدال نه از براى قنوت و تطويل قعود بين السجدتين و به طول شك در نيّت اگر ركنى گذشته باشد و اگر نه ، و به نيّت قطع بتردد در نيّت و بتعليق قطع نماز به چيزى پيش شافعى نماز باطل مىشود .
و به مذهب صادق عليه السّلام هر چه ناقض طهارتست مبطلست و كلام به دو حرف يا زياده
هامش
( 1 ) هر چند در مكان مغصوب نصى از حضرت صادق « ع » نرسيده است اما بر طبق مذهب او كه عدل است و اجتماع امر و نهى در يك عمل از حكيم تعالى قبيح است نشايد در نماز هم امر به سكون كند و هم نهى از سكون و چون يقينا امر بخروج از مكان مغصوب كرده است محال است امر به سكون و اتمام نماز كرده باشد اما وضو و قرائت قرآن و هر چه سكون و طمانينه شرط صحت آن نباشد در زمين مغصوب باطل نيست .