دوم تكبير افتتاح و اين پيش هر سه اللّه اكبر است و بس .
سوم قيام مع القدره .
چهارم قرائت فاتحه با هر حرفى و ترتيبى و مدى و تشديدى كه در اوست .
پنجم ركوع .
ششم قرار گرفتن
هفتم از ركوع بقيام رفتن و راست ايستادن در آن
هشتم قرار گرفتن در آن قيام
نهم سجود به پيشانى و هر دو دست و هر دو زانو و انگشتان پاى را متمكن بر زمين يا جاى نماز نهادن چنان كه اثر سختى زمين به پيشانى برسد
دهم قرار گرفتن در سجود
يازدهم از سجده اول بقعده رفتن
دوازدهم قرار گرفتن در آن
سيزدهم سجده دوم .
چهاردهم قرار گرفتن در آن
پانزدهم قعده در آخر نماز شانزدهم خواندن تشهد در آخر نماز هفدهم صلوات بر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله .
هيجدهم سلام اول و بعضى از اصحاب شافعى خروج از نماز و ترتيب را بر وجهيكه گفته شد و موالاترا ميان اين اركان چنان كه در سجود توقف بسيار نكند تا فاصله بماند ميان او و ركنى ديگر از فرايض شمردهاند و حينئذ بيست و يك شود .
و بمذهب صادق عليه السّلام فرايض نماز قيامست مع القدرة و نيت كه آن قصد است به ايقاع صلوه معينه لوجوبها او ندبها اداء او قضاء قربه الى اللّه و انتها نيت بايد كه بتكبير احرام مقرون بود چنان كه هيچ زمانى از اندك و بسيار متخلل نشود تا حدى كه بعضى گفتند اگر بعد از قربة الى اللّه لفظ تعالى بگويد باطل شود و احضار آن نماز با جميع اركان و شرايط و صفات واجب و مندوبه او به شرط علم بوجوب واجبات و
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 464
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٤٦٤