سوم قرائت و آن بمذهب او به حكم فاقرؤا ما تيسر منه يك آيه از قرانست و خواندن فاتحه پيش او واجبست نه فريضه .
چهارم ركوع . پنجم دو سجده .
ششم قعده در آخر نماز به مقدار تشهد .
و باقى افعال نماز پيش او فريضه نيست بلكه بعضى واجبست و بعضى سنت و بعضى مستحب .
و فريضه آنست كه كردنش موجب ثوابست و نكردنش بعمد و سهو بىعذرى موجب فساد عمل و عقاب در آخرت و انكارش موجب كفر .
واجب آنست كه كردنش موجب ثوابست و ناكردنش بعمد موجب نقصان عمل و بسهو موجب سجده سهو و انكارش موجب فسق نه كفر .
و سنت آنست كه بفعلش مثاب گردد و بتركش معاقب نشود اما موجب خجالت بود از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم .
و مستحب آنكه بفعلش مثاب شود و بتركش معاقب و خجل نگردد
و به مذهب ديگران ميان فريضه و واجب و سنت و مستحب هيچ فرقى نيست و بمذهب مالك و احمد و يكقول از شافعى فرايض نماز هفدهاند اگر نيّت را شرط گيرند و بقولى كه ركن گيرند هيجده .
و غزالى گفته است نيّت به شرط نزديكتر است چه اگر ركن بودى به نيت ديگر محتاج شدى .
اول نيت و پيش شافعى نيت بايد كه بتكبير پيوسته باشد چنان كه هيچ غفلة از نيت در حال گفتن اللّه اكبر نباشد بلكه اول نيت را به اول تكبير و آخرشرا به آخر تكبير پيوسته كند و مراد به نيت و قصد حضور دلست و تلفظ كردن بدان كه اؤدى الظهر فرض الوقت للّه تعالى سنتست اما بمذهب ابو حنيفه و مالك و احمد نيت بايد كه در اول نماز حاصلشود و اگر پيوسته بتكبير باشد اولى بود و اگر پيش از شروع بامرى غير نماز غفلتى ميان تكبير حادث شود و مانع انعقاد نماز نباشد و نماز درست بود .
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 463
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٤٦٣