نقصان آن اثمى لاحق نشود به مذهبى كه دارد بگذارد تا هم قاعده حقيقت ممهد باشد و هم وظايف مذهب و عصبيت مرتب .
و هيچ شك نيست اندر آنكه اگر علماى امت و امناى ملت عناد و عصبيت را رها كنند عموم امت را جز بدين وجه عبادت نفرمايند « 1 »
لمؤلفه
لقد وضح المقال ان استفادا * و لكن اين من ترك العنادا
باب اول در بيان صلوة و مقدمات آن مشتمل بر نه فصل
فصل اول در طهارت
بدانكه طهارت بدن و جامه و جاى نماز از نجاست به آب واجبست و نجاست دو قسمست يكى عينى و دوم حكمى :
و نجاست عينى به مذهب ابى حنيفه دو نوعست يكى غليظ هم چو خمر و خون و ريم و بول و غايط هر چيزى كه گوشت او را نشايد خوردن شرعا ، از اينها تا به مقدار درمى پيش او در نماز معفو است اما زياده را زايل بايد كرد تا نماز درست باشد .
دوم نجاست خفيفه هم چو بول آنچه گوشت او را شرعا توان خورد و از اين تا به مقدار ربع جامه رسيدن پيش او معفو است .
اما به مذهب شافعى و احمد حنبل و مالك اندك و بسيار هر نجاستى مانع
هامش
( 1 ) طريقهء كه مؤلف كتاب براى تقريب بين مذاهب اسلامى آورده است بسيار نيكو است اما اختلافات را بيشتر خلفا و سياستمداران تشديد ميكنند و اتباع بيگانه را چنان بزشتى نسبت ميدهند كه قتل و غارت آنان را براى رعاياى خود جائز و گوارا شمرند ، خلفا نصرانى و يهودى را در دربار خود مقرب ميداشتند و شيعه را هر جا مىيافتند مستأصل ميكردند چون آنها را اتباع آل على عليه السلام و آل على را دشمن خود ميدانستند . بزرگان صوفيه نيز بطريقه مؤلف بودند و مذهب خاص را در فروع نمىپسنديدند و به احتياط عمل ميكردند . اگر عناد سياسى در ميان نباشد اختلاف در فروع چنان كه ميان صحابه بود نبايد موجب كينه و دشمنى گردد .