كن ، ( 1 ) كه غافلان آنها را زايد مىپندارند نه سودمند ، در صورتى كه سود آنها فراوان است ، از جمله اينكه برف بر آنها مىبارد و در قلَّه ها بر جاى مىماند تا هر كس بخواهد از آن استفاده كند ؛ و مقدارى آب مىشود و از آن چشمه هايى با آب فراوان به وجود مىآيد كه از اجتماع آنها نهرهاى بزرگ ( در بستر رودها ) روان مىگردد ، و ديگر اينكه در آنها گونه هاى گياه و داروهاى گياهى مىرويد . . . 12
الإمام الصّادق « ع » - سئل ( عمّا ) يأكل النّاس من الفاكهة و الرّطب ممّا هو لهم حلال ؟ فقال : لا يأكل أحد إلَّا من ضرورة ، و لا يفسد إذا كان عليها فناء محاط . و من أجل أهل الضّرورة نهى رسول الله « ص » أن يبنى على حدائق النّخل و الثّمار بناء ، لكي يأكل منها كلّ أحد . « 1 »
( 2 ) امام صادق « ع » - از امام صادق ، در بارهء ميوه و خرماى تازه اى كه مردمان از ( درختان ديگران ) مىخورند پرسيده شد كه آيا حلال است ؟ فرمود : هيچ كس نبايد بىضرورتى از آن بخورد ، و اگر در محوطه اى ديواردار قرار دارد نبايد آن را تباه سازد ( و ديوار را خراب كند ) . و براى نيازداران ضرورى ، پيامبر خدا « ص » از آن نهى كرد كه دور باغهاى خرما و انواع ميوه ديوار بكشند ، تا هر كسى بتواند از آنها بخورد . 13 الإمام الصّادق « ع » -
قال راوي الحديث : قلت له : جعلت فداك ! بلغني أنّك كنت تفعل في غلَّة « عين زياد » شيئا ، فأنا أحبّ أن أسمعه منك ، قال : فقال لي : نعم ، كنت آمر إذا أدركت الثّمرة أن يثلم في حيطانها الثّلم ، ليدخل النّاس
هامش
« 1 » . « بحار » 103 / 75 .