هم أهل ميراث النّبيّ إذا اعتروا
و هم خير سادات و خير حماة « 1 »
مطاعيم في الإعسار في كلّ مشهد
لقد شرّفوا بالفضل و البركات « 2 »
آل محمّد ، صاحبان ميراث پيامبرند ، كه نسبت به او دارند ؛ و آنان خوبترين سروران و بهترين حاميان ( محرومان و مظلومان ) اند .
- آنانند اطعامكنندگان همارهء مردم ، به هنگام سختيها و تنگدستيها ؛ آنان ، كه با فضيلت و خجستگيها بر همگان برترى دارند . و پيش از اين دو شاعر بزرگ ، شاعر آزادهء ديگر فرزدق « 3 » ( م :
110 ق ) ، در قصيدهء « ميميّهء » جاودان خويش چنين مىگويد :
حمّال أثقال أقوام إذا فدحوا
حلو الشّمائل تحلو عنده نعم « 4 »
عمّ البريّة بالإحسان فانقشعت
عنها العماية و الإملاق و العدم
به دوش كشندهء همارهء بار مشكلات مردمانى است كه زير بار زندگى خرد شدهاند ، و با خصلتهاى نيكويى كه دارد چنان است كه احسانش خواستنى و پذيرفتنى است . « 5 »
هامش
« 1 » . كلمهء آخر ابيات ، با اشباع حركت كسره تلفّظ مىشود : « حماتى » ، « بركاتى » .
« 2 » . « الغدير » 2 / 357 ؛ « بحار » 49 / 244 - 251 .
« 3 » . ابو فراس ، همّام بن غالب بن صعصعهء تميمى ، يكى از بزرگترين شاعران عرب ، پس از اسلام .
« 4 » . تلفظ با اشباع حركت ضمّه : « نعمو » ، « عدمو » .
« 5 » . يا : « چنان است كه براى او پاسخ آرى - به هنگام برآوردن نيازها - بس شيرين است » .