ابن زيد اسدى ( م : 126 ق ) در قصيدهء عينيّهء « هاشميات » ، اين ابيات تندر آسا را سروده است :
فقل لبني أميّة حيث حلَّوا
و إن خفت المهنّد و القطيعا :
أجاع الله من أشبعتموه
و أشبع من بجوركم أجيعا
به حاكمان اموى ، در هر جا كه باشند - اگر چه از برق شمشير و صفير تازيانهء آنان بترسى - بگو :
- خداوند گرسنه گرداند آن كسان را كه شما سيرشان كرديد ( و دستشان را در سوء استفاده از اموال عمومى باز گذاشتيد ) ، و سير گرداند محرومانى را كه از دست بيداد شما گرسنه به سر مىبرند . شاعر بزرگ ، كميت اسدى ، با اين اسلوب گستاخانه و تحريككننده ، مسألهء گرسنگى را مطرح مىكند ، و انگشت بر روى مسئولان اصلى محروميّت ، يعنى حاكميّت زمان خود مىگذارد ، و به اين اصل مهم اجتماعى و اقتصادى اشاره مىكند كه گرسنگى گرسنگان ، نتيجهء سيرى سيران بى خبر و پرخورى شكمبارگان ستمگر ، و مسئوليّت ناشناسى حاكمان جورگستر است . و شاعر بدين گونه افكار را بيدار مىكند ، تا مسألهء گرسنگى فراموش نشود و هماره در حافظهء اجتماع تازه باشد و تأثير گذارد ، تا در صدد دگرگونسازى اوضاع و براندازى پديدهء « گرسنگى » از پهنهء جامعه و زندگى مردمان تحت فشار برآيند . نيز در قصيدهء ياد شده مىگويد :