در زبان هندى شب و پتى صاحب را گويند . « 1 » هذا من ديوانه :
هم ز دل دزديده صبر و هم دل ديوانه را * دزد ما با خانه مىدزدد متاع خانه را
از غزل ديگر :
چون پى دل بردن آمد عقل را اوّل ربود * دزد دانا مىكشد اوّل چراغ خانه را
*
يا غم دوست يا غم دشمن * هيچكس در زمانه بىغم نيست
*
گر نيايد در دل ما بىنوايان راى « 2 » او * ور بيايد منزل او ، خانهء او ، جاى او
نور
ميرزا نور ، مرد سادهوضع بود . منه :
تو را نيلوفرى پيراهن و من مانده حيرانش * كه چون سر مىزند خورشيد هر روز از گريبانش
نعمت سمرقندى
ملّا نعيما نعمت تخلّص سمرقندى ، پيش عبد العزيز خان والى توران بود . منه :
بر گل رخسار خال بىشمارش حاصل است * سبز كردن دانه را « 3 » حسن زمين قابل است
نوايى قمى
بابا سلطان نوايى تخلّص قمى ، در همان عصر بود . « 4 » منه :
نوايى نيست شاد از وصل امروز * چو هجران خواهدش آزرد فردا
چه باشد حال بيمارى كه امروز * يقين داند كه خواهد مرد فردا
نادرى سيالكوتى
نادرى سيالكوتى است . « 5 » منه :
هامش
( 1 ) . روز روشن 817 : شاه محمّد صالح ، متوطّن قصبهء تهانيسر است و ميرزا ظفر خان احسن ، ناظم كشمير ممدوح ميرزا صائب نسبت عقيدت راسخ با وى داشته و ازاينرو اكثر به كشمير هم اقامت كرده و در زبان هندى شعر مىگفت و ديوان فارسى او پانزده هزار بيت دارد . وفاتش در اواسط قرن يازدهم واقع شد .
( 2 ) . روز روشن : واى .
( 3 ) . نصرآبادى 443 : دانه از .
( 4 ) . دهخدا : از شاعران قرن يازدهم و از ملازمان شاه عبّاس كبير صفوى بوده است .
( 5 ) . تذكرهء شعراى پنجاب 358 : از نيكوفكران سيالكوت ، مضافات صوبهء لاهور است .