دل گفت تو فارغى ز ما دست بدار * ما هردو شكسته را به هم بازگذار « 1 »
صفى الدّين بستى
خواجه صفى الدّين بستى است . خوبگوست . در مدح شخصى اين بيت از اوست :
هر آنكس كه در خواب بيند كفت را * چو بيدار گردد نمايد توانگر « 2 »
هر آنكس كه او مدح تو گفت « 3 » خواهد * چو عيسى سخنگوى زادى « 4 » ز مادر « 5 »
صدر الدّين خجندى
معاصر جمال الدّين عبد الرّزاق بود . « 6 » منه :
زلف سيهت كه مشك با او « 7 » كم زد * مشّاطهء فطرتش خم اندر خم زد
يك ره به منش سپار تا يك روزى « 8 » * بر هم زنمش كه عالمى برهم زد « 9 »
صدر الدّين قونيوى
حضرت صدر الدّين محمّد اسحاق قونيوى ، از اماجد اتقيا و اكمل اولياست . شيخ مؤيد الدّين
هامش
( 1 ) . ابيات ديگر از لباب الالباب 2 / 334 و مجمع الفصحا 1 / 313 :اى چو دل رفته ز ما ، چون جان بر ما آمده * همچو دل زين روى جان را بر تو سودا آمده
اى خراميده ز پيشم با بناگوش چو سيم * با خطى در گرد سيم از مشك سارا آمده
من چو جوزا بر ميان جان كمر عشق تو را * تو چو زهره گشته راجع سوى جوزا آمده
همچو گل نازك ، چو ريحان خرّم ، از من رفته باز * همچو نرگس شوخ و همچون لاله رعنا آمده
آتش اندر سنگ خارا گشته خاكستر مزاج * آتشين تيغ تو چون در سنگ خارا آمده( 2 ) . مجمع الفصحا 1 / 313 :چو بيدار شد گشته باشد توانگر .( 3 ) . متن : گفته . از مجمع الفصحا تصحيح شد .
( 4 ) . مجمع الفصحا : سخنگوى زايد .
( 5 ) . ابيات ديگر ، از مجمع الفصحا :شده است آسمان تخت و خورشيد افسر * كه را باشد اين افسر و تخت درخور
مگر سايهء كردگار جهان را * كه او را همىزيبد اين تخت و افسر
چه خواند تو را عقل ، روح مجسّم * چه گويد تو را روح ، عقل مصوّر
به پيش خطيب آيد از شوق نامت * گر آهن بدوزند در پاى منبر( 6 ) . دهخدا : محمود بن عبد اللّطيف بن محمّد بن ثابت الخجندى ، مدّتى در بغداد ناظر مدرسهء نظاميه بود . سپس به رياست شافعيهء اصفهان منصوب گرديد تا سال 592 كه شحنهء اصفهان به سبب عداوتى كه ميان ايشان بود او را كشت .
( 7 ) . متن : با بو . از لباب الالباب 1 / 265 ، تصحيح شد .
( 8 ) . لباب : يك بارى .
( 9 ) . ابيات ديگر از لباب الالباب :بد باشد اگر خاطر نيكانديشت * يادى نكند ز عاشق دلريشت
باز آى مگر بر رخ تو جان بدهم * بنشين پيشم مگر بميرم پيشت*كرديم دگر شيوهء رندى آغاز * تكبير زديم چار بر پنج نماز
هر جا كه پيالهاى است ما را بينى * گردن چو صراحى سوى او كرده دراز