موش دشتى و خاصيّت او
خون موش دشتى را در موى چشم كنند ، چون بركنده باشند ديگر برنيايد . مغز او را كودك گرينده بخورد ، خوشخو شود . پيه او را بگذارند و به اندام باد گرفته بمالند ، درد ساكن شود .
[ موش كور ]
موش كور چشم ندارد و هيچ نبيند ، و كر است و ابله و بليد ، و هيچ تصرّف ندارد ، و از سوراخ بيرون نيايد ، و ريشهء درخت خورد در زير زمين ، و به بوى وى قوّت يابد . پياز يا گندنا در سوراخ او نهند به بوى آن بيايد ، او را بتوان گرفت . دماغ او را با روغن زيت سحق كنند و طلى كنند بر پيسى يا بهق سياه بركند و نيك شود . سر او را بسوزانند و با روغن گل بياميزند ، و سرى كه درد كند بدان طلى كنند ساكن شود . دندان بالايين او را بر كودكى بندند كه در خواب ترسد ، بازدارد . لب زيرين و زبرين او را بر كسى آويزند كه تب دايمه دارد زايل شود و صرع را نافع باشد .
دل كور موش در شير بجوشانند و بخورند زيرك گردند و ذهن را قوى گرداند . زهرهء او را با روغن زنبق در گوش چكانند ، درد ساكن گرداند . خايهء موش كور خشك كرده سحق كنند و در شراب يا شوربا به كسى دهند كه بول دشخوار كند ، عظيم نافع باشد و بول به آسانى بيارد . گوشت او را بخورند پيش از برآمدن آفتاب [ 54 ر ] زيرك و دانا گردد . موش صحرايى را دم و خايه ببرند و در خانه اندازند ، تمامت موشان را كه در خانه باشد بكشد .