بين الاحبه الباغون البراء العنت
ص 561 حاشيه 3 بر متن مرجح است
ص 570 حاشيه 7 بهتر از متن است
ص 571 حكايت ( 8 ) محتملا متعلق به مجلدى از تاريخ گمشدهء بيهقى است كه وقايع بعد از مسعود تا 448 را دربر داشته
ص 578 س 5 بيت عربى : ظاهر است كه اگر واو ( و مهابة ) رب باشد كلمه بعد مجرور خواهد شد ( و مهابة ممزوجة . . . )
ص 579 س 10 « چون ماهى بىزبان گشتهاند » صائب مىفرمايد « ماهيان بىزبان عالم آبيم ما »
ص 580 مصرع دوم بيت سوم بايد « هر دمى باراى او خورشيد دمسازى كند » باشد .
و در بيت چهارم همين صفحه ياء ( رازى ) نسبت است . گويا مقصود اينست كه قصر ممدوح مركز راز است . ( براى ارزش شاعرى عوفى به مقدمه ص چهل و سه نگاه كنيد )
ص 588 س 4 : چون نرگس همه چشم شدن و بر يك پاى ايستادن كنايه از بيدار ماندن و مواظبت كردن است .
ص 599 در قسم سوم جوامع الحكايات تنها حكايت ( 4 ) و ( 5 ) از باب بيستم است كه فرع بر حكايت ما قبل آمده
ص 613 س 12 « سبب تشييع جنازه چيست » يعنى سبب امتناع تو از تشييع جنازه چيست ؟
ص 615 حاشيه 7 از متن بهتر است « بر يكى دوست اعتماد نماند »
ص 617 حاشيه 15 بايد بجاى متن گذارده شود « نعمان بن ثواب العبدى »
ص 625 س 4 « انا اخاك و انا اساك » چنين است در همهء نسخهها و عبارت استوار نيست .
در فرائد اللآل ( جزء اول ص 61 ) اين صورت ضبط شده ان اخاك من آساك
ص 625 س 8 سبق السيد العذل : تيغ بر ملامت پيشى گرفت . اين مثل در كار و حال از دست رفته و امر واقع شده بيان مىشود و از دو كس نقل شده يكى ضبة بن أد كه قاتل فرزند خود را در ماه حرام حج در حرم كشت و چون او را ملامت كردند گفت سبق السيف العذل و ديگر خزيم بن نوفل كه ذكر آن در همين كتاب آمده است . ( فرائد اللآل ج 1 ص 61 - 163 - 276 )
ص 633 س 2 « تركات غايبانه » همانتر كه غائب مفقود الاثر است . در فقه اگر كسى غائب مفقود -
متن انتقادى جوامع الحكايات و لوامع الروايات ( فارسى ) — صفحة 895
مساهمون: سديد الدين محمد عوفى
ص٨٩٥