عبد الملك « 1 » بستانند . عبد الملك گفت : يا ابا اميه « 2 » أتمكر « 3 » و انت « 4 » فى الحديد « 5 » ، هنوز مكر مىكنى و تو به آهن مقيدى « 6 » ، و اين مثل در عرب ساير « 7 » شد . پس « 8 » چون عبد الملك « 9 » از كار عمرو « 10 » باز « 11 » پرداخت وزير خود را بخواند « 12 » و گفت :
رأى تو درين كار كه رفت چه مىبيند « 13 » ؟ وزير گفت : كارى كه رفت آن را در نتوان يافت . عبد الملك الحاح كرد و گفت : صواب و خطاى اين « 14 » كار « 15 » بازنماى . وزير گفت : يا « 16 » امير المؤمنين « 17 » حزم آن بودى « 18 » كه « 19 » او « 20 » كشته شدى « 21 » و تو زنده ماندى . عبد الملك گفت : اينك من زندهام . وزير گفت :
زنده نباشد « 22 » كسى « 23 » كه مردمان بيش « 24 » به عهد و امان وى « 25 » اعتماد نكنند « 26 » و از وى ايمن نباشند . عبد الملك پشيمان شد و گفت : اگر اين سخن « 27 » پيش
هامش
( 1 ) - مپ 2 و بنياد - از دست عبد الملك ، مج - و او را از دست عبد الملك
( 2 ) - مپ 2 - گفت يا ابا اميه ، متن : يا اميه
( 3 ) - متن و مپ 2 : أمكروا ، مج :
مكر ، بنياد : و المكر كه صورت مصحف اتمكر است
( 4 ) - مج : اتيت
( 5 ) - مپ 2 : الى ان حديد
( 6 ) - مپ 2 : بر من مقيدى و مكر مىكنى ، بنياد :
و تو بر من مقيدى
( 7 ) - مج : شايع
( 8 ) - مپ 2 : و
( 9 ) - مج + دل
( 10 ) - مپ 2 : او
( 11 ) - مپ 2 - باز
( 12 ) - متن : خواند
( 13 ) - مپ 2 : درين چه شد بدين كار كه رفت
( 14 ) - مپ 2 و مج : آن
( 15 ) - مپ 2 - كار ، بنياد : را
( 16 ) - متن و مپ 2 - يا
( 17 ) - مپ 2 - امير المؤمنين ، بنياد : امير
( 18 ) - مپ 2 : نيك ، مج : بود
( 19 ) - مج + چون
( 20 ) - مپ 2 و مج + را
( 21 ) - مپ 2 و مج : بكشتى
( 22 ) - مج : باشد
( 23 ) - مپ 2 و بنياد + را
( 24 ) - مپ 2 و مج و بنياد - بيش
( 25 ) - مپ 2 : بر وى + بيش ، بنياد : پيش + آيند و بر قول وى
( 26 ) - بنياد : كنند
( 27 ) - مپ 2 : را