و مؤلفهء قلوب را آنقدر بدهند كه رأى امام باشد . و مكاتب و غارم را به قدر دين ايشان بدهند . و غازى را نفقه و كسوت و ساير مؤونتها بدهند در مدت رفتن و اقامت كردن و بازگشتن ، و سلاح و اسپ او بدهند - اگر سواره جنگ كند - يا بها آن بدهند . و ابن سبيل را آنقدر بدهند كه او را به مقصد برساند يا موضع مال او ، و او را كسوت بدهند اگر محتاج بكسوت باشد ، و مركب بدهند اگر ضعيف باشد يا سفر او دراز كشد ، و الا مركب ندهند ، ليكن آنقدر بدهند كه نقل زاد و بار خود بران كند همچو غازى كه پياده باشد . و جايز نيست كه چيزى بابن السبيل بدهند پيش از خروج و اشتغال او باسباب .
و هرگاه كه در شخصى دو صفت جمع شود بيك صفت بدهند او را تنها . و واجب است كه جميع اصناف را استيعاب كنند اگر عامل باشد ، و الّا هفت قسم كنند . و اگر تمامى هفت قسم نيابند ، قسمت بر موجودين كنند . و جايز نيست نقل كردن به جائى ديگر و اگر چه بسوى قريبى محتاج برند . و اگر نقل كند او ضامن گردد و فرض باقى ماند ، و اگرچه نقل كند بموضعى قريب . و اگر تمامى اصناف منعدم گردند الّا يك صنف يا يك شخص ، تمامى را به دو دهند ما دام كه از استحقاق بيرون نرود . و اگر بيرون رود نقل فاضل بايد كرد باقرب بلاد يا مواضع ، همچنانچه اگر همه منعدم شوند و هيچ كس نماند . و هرگاه قسمت كند امام يا عامل ، واجب است استيعاب آحاد صنف . و همچنين اگر مالك قسمت كند ، اگر مستحقان منحصر باشند در موضعى و زكات واجب وفا كند بديشان ، و الّا لابد است از سه كس از هر صنفى ، الّا عامل كه او جايز است كه يكى باشد . و اگر سه يافته نشود ، آنقدر كه يافته شود بدهند ، و باقى را به دو صرف كنند ، ما دام كه از استحقاق بيرون نرود . و اگر بيرون رود رد كنند بساير اصناف . و اگر آنجا كسى نباشد واجب باشد نقل . و واجب است تسويه ميان اصناف نه ميان آحاد اصناف ، مگر آنكه قسمت كند امام يا عامل كه آنجا تفضيل بعضى بر بعضى جايز نيست با آنكه حاجات ايشان متساوى باشد . و هرگاه كه وصيت كنند چيزى از براى جماعتى كه محصور باشند ، تسويه در آنجا واجب است .
سلوك الملوك ( فارسى ) — صفحة 258
مساهمون: فضل الله بن روزبهان خنجى اصفهانى
ص٢٥٨