كه قيمة آن چند است به من دهيد چه بهرطرف كه از اين بيابان روى آورم تا بآبادانى بيست فرسنك است و پياده چسان از اين بيابان خونخوار جان بيرون برم اسب را نيز به او داديم گفت تيروكمان مرا نيز شفقت كنيد چه شايد در اين بيابان خونخوار جان بيرون برم تير را نيز به او داديم تيروكمان را بستد و يك سر تير از ما دور شده گفت اى ياران شما را بر من منت جانست از ميان مال من بيرون رويد تا مهم من با شما بدشوارى نانجامد و اللّه اگر با من عناد و لجاج ورزيد و مال مرا با من نگذاريد يكى از شما را زنده نگذارم مرا از عقل او خنده آمده گفتم غالبا جنون ترا بر اين ميدارد يا از سر جان سير آمدهء جوان تيرى در كمان خود نهاده متوجهء ما شد فرمودم تا چند نفر رفته او را بگيرند چون سواران از جاى خود حركت كردند يكى را چنان تيرى بر سينه زد كه از مهرهء پشتش بيرون رفت و تير ديگر افكند و سوار ديگر را بر زمين انداخت و در يك لحظه پنج مبارز را بر زمين زد پس بهيأت اجتماعى متوجه او شديم جوان بهرطرف ميتاخت و بهر تيرى سوارى را از پشت زين ميانداخت تا قرب بيست نفر را بكشت ناچار از ميان اسباب او بيرون رفتيم جوان درتاخت و از ميان بار خود تير دستهء بيرون آورده در تركش ريخت و سر در پى ما نهاد گفتم اى جوانمرد از ميان مال تو بيرون رفتيم و ما را بر تو حقى عظيم است و معذلك بيست نفر از ما كشتى اكنون بگذار تا سر خود گيريم قبول نكرده گفت اگر اول مرتبه ميرفتيد كه مرا با شما محاربه دست نداده بود در آن مضايقه نبود اما الحال تا اسب و سلاح خود را بازنگذاريد شما را نگذارم و آغاز تيراندازى كرده ده سوار ديگر را بضرب تير به راه عدم فرستاد ناچار اسب و سلاح خود را به او داده خلاص شديم
حكايت : ديگر از شجاعان روزگار و دلاوران نامدار شبيب بن يزيد بن نعيم الشيبانيست
كه در زمان حجاج از سواد عراق ظهور كرد و هرگز با او زياده از سيصد سوار نميبود حجاج قريب پنجاه نوبت لشكر بحرب شبيب فرستاده هرگز عدد سپاه از بيست و پنجهزار و پنجاه هزار سوار كمتر نميبود و آن شير دل با سيصد نفر پاى ثبات افشرده آن سپاه عظيم را هزيمت ميكرد آوردهاند كه نوبتى حجاج با پنجاه هزار سوار قصد كوفه كرد و شبيب نيز با سيصد سوار نامدار بكوفه روان شد اتفاقا حجاج تعجيل نموده وقت نماز عصر به شهر درآمد و شبيب هنگام شام داخل آن بلده شده به مسجد كوفه رفت و هركه در مسجد بود از اتباع حجاج بقتل رسانيده و دو