قطعة فرس : چهار ستاره است بر صورت قطعهء فرس از پس دلفين باشذ و بجانب جنوب بر پهنا نهاذه ، دهان سوى شمال و سر « 1 » بجانب ( 447 ) جنوبى و قدر درازى [ مقدار ] دوارش باشذ ، ا ب [ كى ] بر گردن [ ست ] بر مقدار « 2 » يك ارش دورى [ دارذ و دو ستاره در اوّل كى بر جايگاه دهانست ] و ج د قدر يك بذست [ دورى دارند . ]
فرس اعظم : بيست ستاره است [ از صورت و ] بر صورت اسبى است سر و دست تا آخر پشت دارذ و پاى و كفل نيست ، و با پرست ، ا بر نافه است و مشترك [ است ] با سر مراة مسلسلة ، سرّ [ ة ال ] فرس خوانند ، ب بر آخر پشتست و بناحيت جنوب گرايذ جناح فرس است ، و ج سوى « 3 » شمال است حلقه « 4 » و با ا يك نيزهوار دورى دارذ و منكب فرس است ، د بر پشتست نزديكى گردن ، متن الفرس گويند و از ج يك نيزه دورى بيشترست و اين هر چهار بر مرّبعى فراخ باشند [ و ميان هريك قدر يك نيزه دورى بود و ] ه بر جانب شمال است در ميان مرّبع و مايل بذان زاويه [ بود ] كى ج است و بجانب جنوب [ است ] از هردو و از ه يك بذست ميان دارذ ، [ امّا ] ا ب را فرغ ثانى و فرغ مؤخّر و عرقوّهء سفلى و ناهزى دلو مؤخّر خوانند ، ج د [ را ] فرغ اوّل و فرغ مقدّم و عرقوّهء عليا و ناهزى دلو مقدّم گويند ، ه و را نعايم و كرب و آنجايگاه
هامش
( 1 ) . نسخه اساس « تن » .
( 2 ) . نسخه اساس « بر منقار » .
( 3 ) . نسخه اساس و قاهره « الى بجانب » .
( 4 ) . « حلقه ؟ » فقط در نسخه اساس و تهرانى است .