و او را يقين باشد كه اگر در دفع آن استقلال ننمايد ، پيش از آنكه بيمار را بر آن عثور افتد و يا آن فضلات تسلّط پذيرد ، معالجت و مداومت او مفيد نيايد ، و بيمار قرين دنف و رهين تلف گردد ؛
و نبايد كه مال در تصرّف ارباب اعمال و اصحاب اشغال بسيار ماند ، كه آن مال داعى عصيان و سايق طغيان شود . و چون واجب است كه كسى ، كائنا من كان ، از امتثال اوامر و نواهى تو تجاوز ننمايد ، بر تو فريضه است محافظت و مراقبت ايشان . و رسل كه دعايم دولت و قوايم حضرتاند ، بايد كه احوال ايشان را به تيقّظ تمام و تنوّقى بغايت ضبط فرمايى و به طريقى اين غرض را به نجح رسانى ، كه چون از جوانب اجانب رسول به حضرت تو آيد ، بايد كه چون به حدود ولايت رسد ، منهيان صادق و مخبران حاذق از وصول او ترا اعلام دهند .
بعد از آنكه تتبّع اخبار و سبب ارسال او ايشان را معلوم گشته باشد ، پس تو بفرماى كه او را به راهى معمور آرند و در [
a
63 ] منازل و مراحل اسباب او مهيّا دارند ، و نگذارند كه او را به جايى مقام باشد ، و معتمدى به كمال كفايت مذكور و به حسن راى مشهور ، از امناى ممالك تو با وى باشد ، تا اقوال و احوال او حصر مىكند و بر خباياى ضمير و خفاياى سرّ او مطّلع مىشود ، و هر آنچه از او مشاهده كند ترا اعلام دهد . و چون رسولى به حضرت تو آيد و دانى كه مضمون رسالت او طلب منازعت و روم مناصبت است ، اجازت نفرمايى دادن كه اداى رسالت بر رؤوس اشهاد و حضور اغيار كند ، الّا در خلوت ايراد آن را اجازت فرمايى .
و در مناظره با رسل اطناب و اسهاب جايز مدار و مشافهات ايشان را به تفصيل بفرماى نبشتن و در خزانه نهادن . و هرچند رسول با خشونتى تمام و تهوّرى بغايت اداى رسالت كند ، تو دربارهء او عنايت مبذول فرماى و مراسم اعتنا و مواسم سنا او را ارزانى دار تا شاكر و رطب اللّسان عودت نمايد .