[ 8 ] - فقر را دوست بدارد و خواهان آن باشد ، و رهايى از آن را نخواهد ، [ 9 ] - مطلقا به خدا اعتراض نكند ، [ 10 ] - از حرام اجتناب ورزد ، [ 11 ] - واجبات و مستحبّاتى را كه خدا فرمان داده است ، به اندازهء توانايى خود ، انجام دهد ، [ 12 ] - محرّمات و مكروهات را ترك كند ، [ 13 ] - به سبب فقر در عبادت و طاعت او سستى راه نيابد ، و از صدقه دادن ، به اندازه اى كه مىتواند خوددارى نكند ، [ 14 ] - بيش از نياز يك سال ذخيره نكند « 1 » ، [ 15 ] - بيش از كفاف و بسنده گرد نياورد ، [ 16 ] - از فقر نترسد ، [ 17 ] - با ثروتمندان معاشرت نداشته باشد ، و براى دارايى در برابر آنان تواضع نكند ، بلكه نسبت به آنان به سختى تكبّر ورزد ، [ 18 ] - از هيچ كس جز خدا چيزى نخواهد ، [ 19 ] - از آنچه در دست مردمان است چندان طمع ببرد كه آنان را با هر چه دارند ، نيست و نابود انگارد ، و بداند كه يارى جستن از هر انسان ديگر ، همچون يارى خواستن يك زندانى از زندانى ديگر است ، بلكه منشأ آن شرك خفى است .
[ 20 ] - در همهء كارهاى خود بر خداوند توكَّل كند ، بدان گونه كه از هر چه جز او است پيوند خود را - بطور كامل - ببرد ، و آنان را ناتوانتر از پشه به شمار آورد ، و يقين كند كه مؤثّرى در
هامش
« 1 » در اين شرط تأمّل كنيد ، كه بصراحت مىفهماند كه فقير نيز بايد روزى يك سال خود و خانوادهء خود را داشته باشد . امام صادق « ع » مىفرمايد :
« النّاس إنّما يعطون من السّنة إلى السّنة ، فللرّجل أن يأخذ [ من الزكاة ] ما يكفيه و يكفي عياله ، من السّنة إلى السّنة
- بايد به مردمان خرجى يك سال داده شود . و شخص حق دارد ، از زكات ، به اندازه اى بگيرد كه تا يك سال براى خود او و خانواده اش بس باشد و كفايت كند » - ( « معاني الأخبار » / 150 ) ، نيز - فصل 27 ، از باب 12 ، بند « أ » ( جلد ششم ) .