ويران چرا . )
مولوى . رجوع به : گنج در ويرانه است ، شود .
هركجا هست ره فرادانى بنده گشته است از پى نانى .
سنائى .
رجوع به : هركجا تيز فهم . . . ، شود .
هركجا ياد مرگ جاى كند بيت احزان طربسراى كند هركجا يوسف رخى باشد چو ماه جنت است آن گرچه باشد قعر چاه .
مولوى
هر كده با كدخداى خويش زيب و چم گرفت .
شو چو روبه خانهء خود را بدم ميروب تو . . . )
مرحوم اديب .
هر كراهت در دل مرد بهى چون درآيد ز آفتى نبود تهى
( . . . وحى حق دان آن فراست را نه وهم * نور دل از لوح كل كرده است فهم . )
مولوى .
رجوع به : اتقوا فراسة المؤمن ، شود .
هركس آب دلش را مىخورد .
نظير : خدا به قدر قلب هركس به او ميدهد .
هركس آتش گويد دهنش نسوزد .
قرة العيون .
هركس آن كند كه از گوهر وى سزد .
تمثل : و ليكن هركس آن كند كه از اصل و گوهر وى سزد . ابو الفضل بيهقى .
هركس آن كند كه نبايد كردن آن بيند كه نبايد ديدن .
قابوسنامه .
هركس از سياست نفس خويش عاجز آيد چون سياست ولايتى و رياست امتى كند .
عقد العلى .
هركس اين كمان را نتواند كشيد .
نظير : هر دندانى اين لقمه را نتواند خائيد .
هركس باميد همسايه نشست گرسنه مىخوابد .
نظير : من اتكل على زاد غيره طال جوعه .
ميشوى افتادهتر هرچند برخيزى ز جا * تا ز مردم دستگيرى ملتمس باشد ترا .
صائب .
رجوع به : شير گردن ستبر . . . ، و رجوع به : كس نخارد پشت من . . . ، شود .
هركس بخواهد درود آنچه كشت .
بوستا درون زردهشت اين نوشت كه . . . )
مرحوم اديب . رجوع به : از مكافات عمل . . . ، شود .
هركس به شهر خود شهريار است .
تمثل :
من گر تو ببلخ شهريارى * در خانهء خويش شهريارم .
ناصر خسرو .
و ليكن چو بينى سرانجام كار * به شهر خود است آدمى شهريار .
نظامى .
غم غريبى و غربت چو برنمىتابم * به شهر خود روم و شهريار خود باشم .
حافظ .