رهى كان از شدن باشد نشينى * چو وا گشتى همىباشد فرازى .
هرچه از گردون گردان ميرسد از طفيل جان مردان ميرسد وين عجب ايشان براى گردهاى روز و شب در نفس خود آزردهاى .
عطار .
هرچه از ماه شد مثنى كن پنج ديگر فزاى بر سر آن پس بهر پنج زان ز خانهء شمس گير برجى و جاى ماه بدان و انچه ماند در آخر منزل ضرب كن در شش و درج ميدان .
امام مفيد .
قاسانى . نقل از يواقيت العلوم .
هرچه از وى شاد گشتى در جهان از فراق او بينديش آن زمان
( . . . زانچه گشتى شاد بس كس شاد شد * آخر از وى جست و همچون باد شد
از تو هم بجهد تو دل بر وى منه * پيش از آن كو بجهد از تو توبجه . )
مولوى .
هرچه اين ريخته او جمع كرده .
نظير : ياو نگفته از اينجا پاشو آنجا بنشين .
هرچه باشد لم يزل ناچار باشد لا يزال ؟
دولت او هست چون تقدير ايزد لم يزل . . . )
معزى . لم يزل و لا يزال بمعنى بىآغاز و بىانجام و شعر هم معنى با اين مصراع است :
هرچه آغاز ندارد نپذيرد انجام .
هرچه به آغازى بوده شود طمع مدار اى پسر اندر بقاش .
ناصر خسرو .
هرچه به آن دير بود دسترس بيش بود طالب آن را هوس .
ايرج ميرزا .
نظير :
هرچه آسان يافتى آسان دهى * درد مشكل يا برابر جان نهى .
مولوى .
رجوع به : الانسان حريص . . . ، شود .
هرچه به خاك دهى از خاك بازيابى .
از قابوسنامه . رجوع به : خاك در امانت خيانت نمىكند . و رجوع به : جستن گوگرد احمر . . . ، و التمسوا الرزق . . . ، شود .
هرچه به خود نپسندى به ديگران مپسند .
رجوع به : آنچه به خود نپسندى . . . ، شود .
هرچه بدانى مگوى هرچه توانى مكن
گر دهدت روزگار دست و زبان زينهار . . . * با همه عالم بلاف با همه كس از گزاف
دست درازى مجوى چيرهزبانى مكن . )
ضياى نيشابورى .
رجوع به : نه هركه دارد شمشير . . . ، شود .
هرچه بدل هست ز پاك و پليد در سخن آيد اثر آن پديد .
جامى .
نظير : زبان ترجمان دل است .
هرچه بدم آيد بدود باز شود .
از اسرار التوحيد فى مقامات الشيخ ابى سعيد .
رجوع به : باد آورده را باد مىبرد ، شود .