مردم ديده چو خودبينى نكرد جاى خود جز ديده مىبينى نكرد .
عطار .
مردم را از تهمت گريز نيست .
نقل از تاريخ گزيده .
مردم را به مردم آزماى پس بخويشتن
. . . كه هركه به كسى نشايد به تو هم نيز نشايد . )
از قابوسنامه .
مردم را پيش خلق پند دادن چون ملامت باشد .
از قابوسنامه . نظير : النصح فى الملاء تقريع .
مردم را در غيبت همان گوى كه در روى توانى گفت .
خواجه عبد اللّه انصارى .
مردم روزى نبود بىحسود
. . . دريا هرگز نبود بىنهنگ . )
مسعود سعد سلمان .
مردم ز علم و فضل و شرف يابد نز سيم و زر و از خز طارونى .
ناصر خسرو .
رجوع به : آنكس كه داناتر است . . . ، شود .
مردم ز ورزش همى گيرد ارز .
بشد راى و انديشه و كشت و ورز * كه . . . )
فردوسى .
مردم سفله بسان گرسنه گربه گاه بنالد بزار و گاه بخرد تاش شكم خوار دارى و ندهى چيز از تو چو فرزند مهربانت نبرد راست چو چيزى بدست كرد و قوى شد گر تو به دو بنگرى چو شير بغرد .
ناصر خسرو . رجوع به : اجع كلبك ، شود .
مردم شجر است و جهانش بستان بستان نبود چون شجر نباشد .
ناصر خسرو .
مردم عيب خويش نتوانند دانست .
ابو الفضل بيهقى . رجوع به : همه حمال عيب . . . ، شود .
مردم مدرسه را خوب شناسد يغما كافرم من اگر اين طايفه ديندارانند .
مرد مصاف در همه جا يافت مىشود در هيچ عرصه مرد تحمل نديدهام .
صائب .
مرد نبود هركه نه عاشق باشد .
هر آدمئى كه حى ناطق باشد * بايد كه چو عذرا و چو وامق باشد
هر كو نه چنين بود منافق باشد . . . )
قابوسنامه .
نظير : گر عشق نيست ترا كژ طبع جانورى ، سعدى .
مردم نو كيسه حقشناس نباشد
طرز سخن اين در آن كتاب كه هرگز . . . )
سيف اسفرنك .
مرد مهمان آورد نامرد ننگ .
باد باران آورد بازيچه جنگ . . . )
مردم يافه سخن را نتوان بست دهان .
هم بگويندى گر جاى سخن يابندى . . . )
فرخى .
مردمى بهتر كه مردمزادگى .
قرة العيون . رجوع به : آنجا كه بزرگ بايدت . . . ، شود .