رجوع به : از بند گيرد بندانديش . . . ، شود .
چو با جاودان مهره بازى كنى * تن خويشتن در زيان افكنى .
حضرت اديب .
چو باد اندر شكم پيچد فرو هل * كه باد اندر شكم باريست بر دل .
سعدى .
رجوع به : حريف ترشروى . . . ، شود .
چو با دشمنم دوستى افكنى * بود با من اين دوستى دشمنى .
حضرت اديب .
رجوع به : اندر جهانت بر دو گروه . . . ، شود .
چو باد صبا بر گلستان وزد * چميدن درخت جوانرا سزد .
سعدى .
رجوع به : نزيبد مرا با جوانان . . . ، شود .
چو با دل زبان را بود راستى * ببندد ز هر سو در كاستى .
فردوسى .
رجوع به : اگر خواهى از هر دو سر آبروى . . . ، شود .
چو باران رفت بارانى ميفكن * چو ميوه سير خوردى شاخ مشكن .
سعدى .
رجوع به : چوبه گشتى طبيب از خود . . . ، شود .
چو بارم آرد شد ديگر چرا در آسيا مانم * ( سپهر از كجرويها توتيا كرد استخوانم را )
صائب .
چو بازار بخواهى بسر تاج را * مياموز خوى غليواج را .
حضرت اديب .
چوب از بهشت آمده است . رجوع به : از بند گيرد . . . ، شود .
چو با زورمندان فتد داورى * گريزندگى به كه زور آورى
امير خسرو .
رجوع به : پنجه با ساعد سيمين . . . ، شود .
چو با سفلهگوئى بلطف و خوشى * فزون گرددش كبر و گردنكشى .
سعدى .
رجوع به : با بدان بد باش . . . ، شود .
چو باشد جهانجوى با فر و هوش * نبايد كه دارد ببدگوى گوش .
فردوسى .
چو باشد درم دل نباشد دژم * ( دگر ده شتر بار كرد از درم . . . )
فردوسى .
و در جاى ديگر فرمايد :
گهر هست و دينار و گنج و درم * چو باشد درم دل نباشد دژم .
فردوسى .
رجوع به : اى زر تو خدا نهء . . . ، شود .
چو باشد مرد عاشق در بر دوست * همه زشتى بچشمش سخت نيكوست .
ويس و رامين . رجوع به : بلخ اندر بسنگى برنبشته است . . . ، شود .
چو باشد هنر بخت نبود چه سود * ( هنر بد مرا بخت فرخ نبود . . . )
اسدى .
رجوع به : اگر بهر سر مويت . . . ، شود .
چو با عامه نشينى مسخ گردى * چه جاى مسخ بلكه نسخ گردى
مبادا هيچ با عامت سروكار * كه از فطرت شوى ناگه نگونسار .
شبسترى .