تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مقدمة الأدب ( فارسى ) — صفحة 139

مساهمون:

ص١٣٩
صف نهاد مردمان را و صَفُّوا بِأَنْفُسِهِمْ خود صف شدند 5 خود صف زدند صَفّاً

[ كَفَّ ]

كَفَّهُ بازداشت او را 6 منَعه كَفًّا و كَفَّ بِنَفْسِهِ خود باز استاد 7 خود باز داشته شد كُفُوفًا

[ لَف ]

لَفَّ الشَّىْءَ بالشَّىْءِ بپچيد چيز را به چيزى 5 در پيچيد چيز را به چيز لَفًّا 6 و اللَّفِيفُ من النَّاسِ الأخْلَاطُ

ق

[ حَقَّ ]

حَقَّ الأَمْرَ حقيقت كرد كار را 6 دانست كار را ، علِم الأَمْرَ أو أَوْجَبَ حَقّاً 6 و الحَقُّ خِلَافُ البَاطِلِ و
الْحَاقَّةُ
* القيامةُ

[ دَقَّ ]

دَقَّ الشَّىْءَ بكوفت چيز را دَقًّا و هو الدُّقَاقُ كوفته 6 ريزه

[ زَقَّ ]

زَقَّ الطَّائِرُ فَرْخَهُ مرغ‌خورش داد چوژه را 5 بكلو برد دانه مرغ بچه را 6 أعطا ولدَه علفًا بالفم زَقًّا

[ شَقَّ ]

شَقَّهُ بشكافتش شَقًّا و هي الشُّقَّةُ پارهء جامه 5 شكافته و شَقَّ فُلَانٌ على فُلَانٍ سختى كرد فلان بر فلان و شَقَّ عَلَيْهِ الأَمْرُ دشوار شد به روى كار 6 كانَ عليه الأمْرُ زَخْمَةً شَقًّا 5 شِقّاً و مَشَقَّةً

[ عَقَّ ]

عَقَّ أَبَاهُ بيازارد پدرش را 5 بيازرد پدرش را 6 آذَاه مِن عُقوق الوالدَيْن 7 نافرمان‌بردارى كرد پدرش را عَقًّا و عُقُوقًا

ك

[ حَكَّ ]

حَكَّ الحَرْفَ بِالْمِحَكِّ 6 بِالْمِحَكَّةِ بتراشيد حرف را بقلم‌تراش 5 بركرفت حرف را بكارد 6 نحَت الحرفَ بالسِكِّين 7 بسِتُرْد حرف را بقلم‌تراش و حَكَّ القَرْحَةَ بخاريد ريش را 6 بخاييد ريش را و حَكَّ الحَجَرَ بِالحَجَرِ بسُود سنك را بسنك 6 لمَس حَكًّا

[ دَكَّ ]

دَكَّ الأَرْضَ بكوفت زمين را 6 دقَّها أو ضَربها حتى تكونَ مُساويةً دَكًّا 6 و منه
جَعَلَهُ دَكًّا
يعنى السَدَّ مَدْكوكًا مُسَوًّى بالأرض

[ شَكَّ ]

شَكَّ فى الأَمْرِ كمان بُرد در كار 5 كمان‌مند شد شَكًّا

[ صَكَّ ]

صَكَّ وَجْهَهُ بزد رويش را 6 ضرَب وَجْهَه و صَكَّ لَهُ بِكَذَا جك دادش بفلان كار 5 قباله كرد او را 6 جك نبشت او را ، كتَب له جَكًّا صَكًّا و هو الصَّكُّ جكّ 5 قباله و الصُّكُوكُ جمع

[ فَكَّ ]

فَكَّ الخِتَامَ بشكست مهر را 5 بركرفت مهر را ، بكشاد مهر را 6 خرَّبه او كسَره و فَكَّ اليَدَ از بند دست را بكشاد 5 بند دست بكشاد 6 أخرج يده من الأعضاء و فَكَّ الأَسِيرَ باز خريد اسير را 6 آزاد كرد اسير را ، أعتق و فَكَّ الرَّهْنَ باز ستاد كِرَوْ را فَكًّا و فَكَاكًا [ فِكَاكاً ] معا

ل

[ أَلَّ ]

6 أَلَّهُ طَعَنَهُ بالأَلَّةِ و هي الحَرْبَةُ

[ بَلَّ ]

بَلَّهُ تر كرد او را 6 فعَله رُطْبًا بَلًّا

[ تَلَّ ]

تَلَّهُ به روى افكند او را 5 بيفكندش 6 صرَعه ، كَبَّه تَلًّا

[ ثَلَّ ]

ثَلَّهُ رخنه كرد او را 6 ثقَبه ثَلًّا

[ حَلَّ ]

حَلَّ الدَّارَ به خانه فرو آمد 6 نزل و حَلَّ فِيهَا مترادف و بِهَا مترادف حُلُولًا و حَلَّ العُقْدَةَ بكشاد كِره را حَلًّا

[ خَلَّ ]

خَلَّ أَسْنَانَهُ بِالْخِلَالِ پاك كرد دندانهايش را بخلال 5 خلال كرد دندانش را 6 طهّرها خَلًّا

[ دَلَّ ]

دَلَّهُ على الشَّىْءِ راه نمود او را بر چيزى 6 أراه طريقا على الشَّىْء دَلًّا و دَلَالَةً و هو الدَّلِيلُ حجت و الأَدِلَّةُ جمع و الدَّلِيلُ راه‌نماى و الأَدِلَّاءُ جمع و الدِّلَالَةُ راه نمايندكى

[ سَلَّ ]

سَلَّ السَّيْفَ بركشيد شمشير را