رفاعيه
- ( اصطلاح عرفانى ) يكى از فرق متصوفهاند منسوب به سيد احمد رفاعى است و اين شخص از اولاد حضرت امام موسى كاظم است .
از اشعارش :
اذا جن ليلى هام قلبى بذكر كم * انوح كما ناح الحمام المطوق
و فوقى سحاب يمطر الهم و الاسى . * و تحتى بخار الهوى تتدفق
الى آخر . . .
كتاب حكم رفاعيه از اوست كه مشتمل بر نصايح سودمند است .
( از طرائق الحقائق - ج 2 - ص 156 )
رفع
- رفع در زبان عرب اعراب رفعى را گويند كه تنوين رفعى باشد و و علامت آن دو ضمه مىباشد و در نزد محدثان عبارت از نسبت حديث و اضافت آن باشد به حضرت رسول قولا و فعلا و آن حديث را مرفوع گويند ( از كشاف ج 1 ص 631 ) و در اصول ، حديث رفع حديثى است كه در آن امورى از مكلفان مرفوع شده است رجوع شود به حديث رفع .
و در اصطلاح عروضيان اسقاط يك سبب خفيف باشد از جزوى كه در اول او دو سبب خفيف باشد چنان كه از مستفعلن تفعلن ماند . . . ( از دره نجفى ص 31 )
رفق
- ( اصطلاح اخلاقى ) و انقياد نفس بود امورى را كه حادث شود از طريق تبرع و آن را دماثت خوانند .
( از اخلاق ناصرى ص 77 )
رقبه
- ( اصطلاح فقهى ) بفتح را و قاف عبارت از گردن باشد و مجازا در شرع استعمال شده است در انسان مرقوق مملوك « اعتق رقبة مؤمنة » و اعتق رقبه ، يعنى آزاد كردن بردهء مملوك ( از كشاف ج 1 ص 587 )
رُقبى
- رقبى بضم را از مراقبت است و عبارت از آن باشد كه ملكى بشخصى داده شده كه از آن انتفاع برد و آنكه ملك را دهد گويد اگر من قبل از تو بمردم آن تو باشد و اگر تو قبل از من مردى مال خودم باشد ( از الفقه على . . . ج 3 ص 401 - شرح لمعه ج 1 ص 232 - كشاف ج 1 ص 587 ) رجوع بسكنى شود .
رِقَّت
- ( اصطلاح اخلاقى ) و آن بود كه نفس از مشاهدهء تألم ابناى جنس خود متأثر بود بىاضطرابى كه در افعال او حادث گردد ( از اخلاق ناصرى ص 77 )
رَقص
- ( اصطلاح عرفانى ) كنايت از حركت و سير سالك است .
رقص ناقص بسوى نقص بود * جنبش كاملان نه رقص بود
مىزند مرغ جانشان پر و بال * تا رهد باز ازين حضيض و بال
رقص آنجا كن كه خود را بشكنى * پنبه را از ريش شهوت بر كنى
رقص و جولان بر سر ميدان كنند * رقص اندر خون خود مردان كنند
چون رهند از دست خود دستى زنند * چون رهند از نقص خود رقصى كنند
مطربانشان از درون دف ميزنند * بحرها در شورشان كف ميزنند
تو نبينى برگها با شاخها * كف زنان رقصان به تحريك صبا
تو نبينى ليك بهر گوششان * برگها با شاخها هم كف زنان