حديث جنت و دوزخ رها كن * پرستش خاص از بهر خدا كن
ز تو جز بندگى كردن نبايد * ازو خود جز خداوندى نيايد
در روايات و آيات و كلمات مشايخ آمده است كه يكى از اصولى ايمان قوى رضايت است به آنچه خدا خواهد :
كن رضيا بقسمة الله و لا تتبع الرضا فى الامور سعادة الدين و راحة البدن . اذا تو جهت الى امر فيه رضى الله لا تخف و لا - ترجو غير الله .
رِضاع
- ( اصطلاح فقهى ) رضاع شرب شير از پستان باشد و در شرع نوشانيدن طفل بشير است حقيقة و حكما و لازم است بر مادر كه اولين شير را به فرزند خود بدهد و مستحب است كه تا دو سال خود مادر عهدهدار شير دادن فرزند خود باشد به حكم
« الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ »
و تواند كه اين امر را به عهده شوى گذارده تا هر كه را خواست براى شير دادن فرزندش معين كند كه مادر رضاعى او مىشود و در اسلام احكامى بر آن مترتب است در روايت است كه
« الرضاع لحمة كلحمة النسب »
« و يحرم من الرضاع ما يحرم من النسب »
و
« يحرم من الرضاع ما يحرم من القرابة »
و
« لا تصلح للمرأة ان ينكحها عمها و لا خالها من الرضاعة »
و بالجمله هر گاه كودكى از شير زنى بجز مادر خود تغذيه كرد در حد معينى كه در كتب فقهى مسطور است آن كودك در حكم فرزند آن زن و شوهرش محسوب مىشود و آن زن و شوى او پدر و مادر رضاعى او محسوبند و اولادان آنها و برادران و خواهران آن طفل در حكم خواهر و برادرند و ميان آنها برقرارى علقهء زناشوئى روا نباشد چنان كه در اقرباء نسبى و سببى ( از شرح لمعه ج 1 ص 113 ضوابط الرضاع مير داماد - قواعد شهيد ص 24 - كشاف ج 1 ص 63 در كليات حقوقى آمده است :
در آيه شريفه
وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ
، دو نوع از رضاع مذكور گرديده ولى در حديث نبوى قاعده رضاء به اين طور بيان شده است
الرضاع لحمة كلحمة النسب
رضاع قرابتى است مثل قرابت نسبت . و در جاى ديگر فرموده
يحرم من الرضاع ما يحرم من النسب
هر آنچه از نسب حرام است از رضاع هم حرام است .
حديث اول ناظر است بر بيان موضوع و حديث دوم به بيان حكم .
در مقدار ارتضاعى كه به آن مقدار رضاع حاصل مىشود بين ارباب مذاهب اختلاف است . بعضى حصول مسمى برضاع را كافى در تحقق اين عنوان دانسته و گفتهاند مقدار آن همان قدرى است كه روزهدار به آن افطار كند .
و از اماميه كسى قائل به اين قول نيست و فقط باسكافى كه از قدماء اصحاب بوده و در سال 381 هجرى وفات يافته اكتفاء بيك نوبت نسبت داده شده و بر حسب نقل بعضى ، شاهدى هم از اخبار دارد و لكن اجماع منعقد است بر اينكه نشر حرمت به كمتر از ده رضعهء كامل حاصل نخواهد شد . و بعضى نصاب آن را پانزده رضعه قرار دادهاند و غير اين هم گفته شده است .
- براى تحقق رضاعى كه موجب نشر حرمت است سه علامت ذكر كردهاند .