منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1056

« و اقترف فاعترف ، » و كسب گناه كند ( 1 ) ، پس معترف شود به ذنب خود . « و وجل فعمل ، » و بترسد از خداى ، پس عمل كند از ترس او . « و حاذر فبادر ، » و حذر كند ، پس مبادرت كند به اعمال صالحه . « و أيقن فأحسن ، » و متيقّن شود به لقاى حقّ تعالى ، پس نيكويى كند ، چه يقين مستلزم حسن طاعت است . « و عبّر - أى رمى بالعبر - فاعتبر ، » و عبرت ديده شود ، پس عبرت گيرد . « و حذّر فازدجر ، » ( 2 ) و تحذير كنند او را ، پس باز ايستد به زجر . « و أجاب - داعى اللّه - و أناب » - إليه بسرهّ و امتثال امره - و اجابت كند خواننده خداى را و باز گردد به سوى او . « و راجع فتاب ، » و باز گردد به عقل خود ، پس توبه كند از متابعت نفس شيطان . « و اقتدى - بهدى اللّه تعالى - فاحتذى ، » - أى فحذا حذوة - يعنى پى برد به هدايت خداى تعالى و بر آن سلوك نمايد . « و أرى - الحقّ فظهر لعين بصيرته طريق اللّه - فرأى ، » - أى عرفها - يعنى نموده شود او را راه وصول به خدا پس بداند . « فأسرع طالبا ، » پس سرعت نمايد در راه خدا در حالتى كه طالب و جويندهء حقّ باشد . « و نجا هاربا ، » و نجات يابد در حالتى كه گريزان بود از ظلمات جهل و ثمرات آن . « فأفاد ذخيرة ، » - أى فاستفاد بسلوكه لها ذخيرة لمعاده - پس بيابد ذخيرهء معاد خويش . « و أطاب سريرة ، » - أى أطاب بسلوكها سريرته عن نجاسات الدنيا - و خوش بوى گرداند اندرون خود از گندگيهاى دنيا .