بيت :
وجود جمله ظلّ حضرت توست * همه آثار صنع و قدرت توست
جهانى عقل و جان حيران بمانده * تو در پرده چنين پنهان بمانده
« غنى كلّ فقير ، و عزّ كلّ ذليل ، و قوّة كلّ ضعيف ، و مفزع كلّ ملهوف . » اوست بى نيازى هر نيازمند ، ( شعر :
قديم بى ولد قيّوم بى خويش * تولّاى توانگر فخر درويش
منزهّ از زن و از خويش و فرزند * مبرّا از شبيه و مثل و مانند )
و عزيزى هر خوارى كش ، و قوّت هر ضعيف ، و فريادرس هر محزون .
عطّار :
زهى عزّت كه چندين بى نيازى است * كه چندين عقل و دين آنجا به بازى است
زهى حيرت ( 1 ) كه از تعظيم آن جاه * ندارد كس سر مويى بدان راه
زهى قوّت كه گر خواهد به يك دم * زمين چون موم گرداند فلك هم
« من تكلّم سمع نطقه ، و من سكت علم سرهّ ، » هر كس كه سخن گويد ، مى شنود گفتار او ، و آن كس كه خاموشى گزيند ، مىداند اسرار او .
« و من عاش فعليه رزقه ، و من مات فإليه منقلبه . » آن كس كه بزيست پس بر اوست روزى او ، و آن كس كه مرد پس به سوى حضرت اوست بازگشت او .
و منها : « سبحانك خالقا و معبودا بحسن بلائك عند خلقك » پاكا از همه نقصى ، آفريننده و معبودا به خوبى بلاى تو نزد خلق تو .
الباء في قوله : « بحسن بلائك » قيل : إنّها يتعلّق بسبحانك : أى أنزّهك بهذا الإعتبار ، و يحتمل أن يتعلّق بمعبود ، و يحتمل أن يتعلّق بقوله : « خلقت دارا ، و جعلت فيها مأدبة : مشربا و مطعما ، و أزواجا و خدما ، و قصورا و
هامش
( 1 ) دا : حرمت