غيرت او را به مهاوى ( 1 ) قهر فرو برد ، و همچنان تا قيامت فرو مى رود . شعر :
در خبر است كه روزى دو كس نزد حضرت رسالت - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - به نسب تفاخر مى كردند ، يكى ديگرى را گفت : أنا ابن فلان بن فلان فمن أنت پس رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود : ( 3 ) « افتخر رجلان عند موسى - عليه السلام - فقال أحدهما : أنا فلان بن فلان حتّى عدّ تسعة . فأوحى اللّه تعالى إلى موسى : قل للّذى افتخر بآبائه إنّ كلّ التّسعة في النّار و أنت عاشرهم . » و روى أنهّ قال رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - : ( 4 ) « ليدعنّ القوم الفخر بآبائهم ، فقد صاروا فحما في جهنّم ، و ليكون أهون على اللّه من الجعلان التي تذوق بآنافها القذرة . » يعنى هر آينه بگذارند گروهى كه به آباى خود فخر مى كنند و حال آنكه ايشان فحم ( 5 ) آتش دوزخ گشته ، تا حقّ تعالى به تجلّى قهّارى ايشان را خوارتر از جعل ( 6 ) گرداند كه از خسّت و خوارى اقذار ( 7 ) به بينى مى كشند و نجاست را قوت خود مى دانند . عطّار :