شعر :
و كلّ آى أتى الرسل الكرام بها * فإنّما اتّصلت من نوره بهم
فإنهّ شمس فضل هم كواكبها * يُظْهِرْنَ أنوارها للناس فى الظلم
حتّى إذا طلعت فى الكون عمّ هدى * للعالمين و أحيت سائر الأمم
قاسم :
الا اى احمد مرسل چراغ مسجد و منبر * تويى سيّد ، تويى سرور ، تويى مقصود ( 1 ) استقصى
شريعت از تو روشن شد ، طريقتها مبرهن شد * حقيقتها معيّن شد ، زهى « يس » زهى « طه »
ز هر كامل كه پيش آمد ، كمالات تو پيش آمد * مثال كاملان با تو ، مثال پشه با عنقا
تو دارى مقصد أقصى ، تو دارى قرب أو أدنى * همه دردند و تو صافى ، همه صافند و تو أصفى
جهان مستان عشق تو ، زهى دستان عشق تو * همه حيران عشق تو ، اگر والى اگر و الا
مولانا فرمايد : ( 2 )
ز تو زاد آدم ز تو رست عالم * پرىّ و ملك را تويى زندگانى
چنان كاين تن و دل بود زنده از جان * جهان را و جان را حياتى و جانى
قال تعالى : ( 3 ) اللّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ، تا نپندارى كه عالم بى اشعهء نور الهى متصوّر الوجود است ، باز ( 4 ) تا گمان نبرى كه عالم ممكن است كه بى واسطه مطرح انعكاس آن نور صرف گردد . قال - عزّ شأنه عن الأمثال - : مَثَلُ نوُرهِِ
هامش
( 1 ) دا : مقصود از .
( 2 ) دا : عطّار
( 3 ) النور : 35 .
( 4 ) دا : به آن