لاجرم او رو به استغفار كرد * و آن لعين از توبه استكبار كرد
حرص خلق و فرج هم از بدرگى است * ليك منصب نيست اين اشكستگى است
بيخ و شاخ اين رياست را اگر * باز گويم دفترى بايد دگر
صد خورنده گنجد اندر گرد خان * دو رياست مى نگنجد در جهان
هست الوهيت رداى ذوالجلال * هر كه در پوشد برو گردد و بال
تاج ز آن اوست ، آن ما گهر * واى او كز حدّ خود دارد گذر
« و تعزّزوا ( 1 ) بخلقة النّار » و خويشتن را عزيز و منيع القدر دانستند به واسطهء آنكه خلقت ايشان از آتش است كه مرتبهء او فوق ساير عناصر است . رسالتين :
عزّتى كابليس در خود ديده بود * ديد كآمد آدم از وى در ربود
از فراق عزّت آمد در خروش * ز آتش حقد و حسد مى كرد جوش
از حسد شد كور و آدم را نديد * ز آن سبب از سجدهء او سر كشيد
آتشين خو بود و ظلمانى نهاد * ز آن سبب در وادى جهل اوفتاد
چون ملك گر كردى آدم را سجود * ز احسن التقويم بردى فيض و سود
ليك چندان سر كشيد از اوستاد * كه به زور خويش در اسفل فتاد
« و استوهنوا ( 2 ) خلق الصّلصال » و حقير و مهين شمردند مخلوق از صلصال را ،
هامش
( 1 ) نهج البلاغه : و تعزّز .
( 2 ) همان : و استوهن