عليه - : « خلق اللّه آدم على صورته » ( 1 ) ثمّ نفخ فيه من روحه ، فقام بإذنه و نزهّ بتنزيهه ، فقال : أنَشْأَنْاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ ( 2 ) . فظهرّه فى عين القدس ، و ألبسه حلل الأنس ، و زينّه بحلية الولاء ، و كحلّه بكحل الصفاء ، و توجهّ بتاج النهاية ، و اركبه على نجيب الهداية . چون بدر فطرت را از قالب قدرت به ترتيب حسن قدم از شاهراه عدم به جهان حدثان در آورد ، خلعت خلافت پوشيده و علم وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ( 3 ) در خزانهء اسرار به گوش جان از حقّ شنيده ، افسر شاهى از نور كبريايى بر سر نهاده ، و كمر عبوديت در مقام قربت بر ميان بسته ، به لباس صفات و انوار ذات مزيّن شده ، چهره را به خلوق جمال قدم به رشتهء صبغ صبغة اللّه در جامهء جان زده . اين چنين عروسى را حقّ به خودى خود بستوده ، ميان ملاء نيكويان ملكوت گفته : صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ ( 4 ) فى صفة آدم - عليه السلام - . زيرا كه صفىّ مملكت بود و بديع فطرت و خزانهء امانت و كارخانهء حكمت و نوآمدهء مسافران شاهراه قدم از ولايت عدم - صلوات اللّه على نبيّنا و عليه السلام - عطّار :
منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 163
مساهمون: ملا عبد الباقى صوفى تبريزى ( دانشمند )
ص١٦٣
خداوندى كه جان بخشيد و ادراك * نهاد اسرار خود را در كفى خاك
عليمى كين همه اسرار انوار * ز عشق خويش آورد او پديدار
ز ذات خويش چار اركان نمود او * زمين ساكن ، فلك گردان نمود او
ز چار اركان نمود اجسام آدم * دميده از دم خويش اندرو دم
دو عالم در تو پيدا كرد بنگر * وصالش يافتى از وصل برخور
سراسر در تو پيدا مى ندانى * كه بى شك اين جهان و آن جهانى
تويى آيينه هر آيينه مى بين * جمال خويش در آيينه مى بين
قال فى شرح الطواسين : « حقّ تعالى بجميع تجلّى ذات و صفات پيش از كون ،
هامش
( 1 ) بحار الأنوار ، ج 11 ، ص 111 .
( 2 ) المؤمنون : 14
( 3 ) البقرة : 31 .
( 4 ) غافر : 64 و التغابن : 3