تواضع
اى دوست تكبر بسر افرازى خويش * چون رفته بگوريست كه نامش از پيش
آنان كه تواضع بنمايند همان * ناميست كز ايشان بنكو باشد بيش
ضع فخرك و احطط كبرك ، ( إلخ ) سرافرازى و فخر را كنار بگذار و چون بزرگيت را به ظاهر نشان مده و ياد كن فردايت را و بگور رفتن خويش را ، كه نامت پيشاپيش تو از تكبر بگور خواهد رفت و تو اى مؤمن و با خرد بدان كه با همه جاه و مقامى كه خويش را شايسته آن دانستى همانا خاك بسر خواهى شد بدون آنكه همراهت اندكى از مقام و ثروت ببرى ، و بدان درويش و بى چيز در غربت چون تو به خاك سپرده مىشود و كسى تو و آن درويش را به ياد نخواهد آورد ، نيز فروتنى بايد داشت تا افتخار را دو چندان كند و چون از جهان رفتى نام ترا بنيكى ياد كنند و در زندگيت با احترام بر تو بنگرند و خداوند بزرگ از تو راضى گردد .
پس : آنان كه تكبر بسر افرازى خويش دارند ، رفته بگورى را مانند كه نامشان از تكبر و خود خواهى پيش از ايشان خواهد مرد و كسانى كه تواضع و فروتنى نمايند نكو مانده و در زندگى نيز مردمان بر او روى آورند چنان كه خويش را در گرداب تكبر ننموده و در باطن خواهان احترام بوده است و پس از مرگ نيك نام خواهد شد