پدر و فرزند
حقى ست شود پدر چو استاد پسر * انسانيت و ادب دهد ياد پسر
واجب شده بر پسر كه فرمانبردار * از امر پدر شود آن آزاد پسر
ان للولد على الوالد حقأ ( إلخ ) فرزند را بر پدر و پدر را بر فرزند حقى باشد كه بايد عمل و بدون ترديد و ريا انجام بپذيرد ، همانا حق پدر بر فرزند آن است كه فرمان ببرد پسر از پدر خويش ( مگر فرمان و دستور پدر نافرمانى از خداوند بزرگ كه شايسته نيست و بايد پسر سرپيچى نمايد ) و فرمان بردارى از پدر آزادى در تمام مراحل زندگى بر پسر خواهد بود و خوشبخت تواند زيست ، و حق پسر بر پدر آن است كه پدر نكو دارد نام فرزندش را ، و و را پست نخواند در اعمال و ادب و محبت و نيكويى را بر او بياموزد و انسانيت را در نهادش بيدار گرداند و آن قدر كه توانائيش از فكر مى رسد خدا شناسى را بر او بياموزد .
پس : واجب است كه پدر استاد پسر گردد و انسانيت و ادب و خدا شناسى را بر پسر ياد داده و او را در امر نيكويى و دانش و هنر بيدار گرداند ، و واجب است بر پسر كه از اوامر پدر اطاعت كند و فرمانبردار باشد از گفتهها و نصايح پدر ( مگر گمراهى و بى دينى را ) كه آزادى و راحتى در زندگى خواهد يافت و خوشبخت خواهد گشت .